“İnsan olmak, büyüdükçe, yaşlandıkça kolaylaşmıyor (syf.43)”
İkinci kez çocuk sahibi olan bir yazarın yaşamından not düştüğü kesitleri okuyoruz kitapta.
Hamileliği ile başlayan ve gittikçe artan endişeleri, korkuları zamanla çığ gibi büyüyor. Geçen zaman, yazarın endişelerini azaltmak yerine daha da arttırıyor ve onun hayatında köklü değişikliklere sebep oluyor.
Büyük oğlunun sorumluluğunun yanına bir de küçük kızı ekleniyor. Eskiden yazmak onun için bir yaşam şekli iken şimdi yüklendiği sorumluluklarla yazmak için vakit kovalamaya çalışıyor.
Sorumluluklar ve yapılacaklar altında tükendiği zamanlar oluyor. Böyle zamanlarda çocuklarının babasından tek istediği kimi zaman bir sarılma oluyor ancak iki taraf da sarılıp konuşmak yerine öfkelerini birbirlerine haykırıyorlar. Yaşamak, çoğu noktada da böyle bir şey aslında. İstekler ve yaşananlar arasındaki derin uçurum…
“Birbirimizde açtığımız yaralara ya da belki her seferinde biraz daha büyüyen, derinleşen aynı yaraya bir çocuk, iki çocuk diktik ve çocuklarımız bu yaralardan büyüyecek (syf.29).”
Kitapta en sevdiğim alıntı bu oldu. Bu maalesef toplumumuzda oldukça sık rastlanan bir durum. Kopma noktasındaki evlilikler için tutkal görevi görmesini istediğimiz çocuklar… ancak zamanla onların da bu yükten yorulacağı aklımıza gelmiyor.
Aslında kitabı genel hatlarıyla beğendim. Ben böyle içsel hesaplamaları okumayı severim. Ancak yazar, çok dağınık yazmış. Kopuk kopuk ve birbirinden ayrı durumlar aynı sayfada yer alıyor. Kronolojik bir yapıda ilerlemesini de istemezdim ancak daha derli toplu bir yazı okumayı tercih ederdim.
Not: Evli ve çocuk sahibi biri olsaydım eminim kitaba bakış açım ve yorumum da daha farklı olurdu.
Bence bir şans verebilirsiniz, şimdiden iyi okumalar diliyorum.
Çocuk
Çocuk
·
51 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.