Yaşamın iki ila üç yılı, çocuğun az gelişmiş Benliğinin ve diğerlerinin özerkliğini fark etmedeki eksikliğin normal olduğu bir narsisizm çağıdır. Büyüklenme, her şeye kadir olma, büyüsel düşünme, utanç duyarlılığı ve kişilerarası sınırların eksikliği, bu döneme dahildir. Bu dönemi aşmamız gerekir ama diğer tarafa geçerken bizi hoşgörecek ve sevgi gösterecek ebeveynlere ihtiyacımız vardır. Henüz göremediğimiz sınırları korumalarına, gerçekte kim olduğumuzu ve olabileceğimizi göstermelerine, utancı yönetip öfkeyi kontrol altına almada yardımcı olmalarına ve başkalarının dünyasında yaşamayı öğretmenleri için onlara ihtiyacımız vardır. Bu gerçekleşmediğinde çocukluk dönemi narsisizmine saplanıp kalabiliriz. Ayrılma-bireyleşme sürecini tamamlamakta başarısız olma narsisistik bir kişiliğe yol açar.