Herkese merhaba arkadaşlar.
Bir şey söyleyeyim mi… bu kitap var ya, dışarıdan bakınca bildiğin “normal aile hikayesi” gibi duruyor. Ama içine girdikçe… yok artık diyorsun.
Şöyle düşün: Bir söz veriliyor. Öyle büyük büyük değil, ama insanın içini kemiren türden bir söz. Herkes biliyor o sözü. Hatta o an herkesin aklında yer ediyor.
Ama sonra ne oluyor biliyor musun?
Kimse o sözün arkasında durmuyor.
Bir tek Amor var.
O, o vaadi unutamıyor. Sanki evdeki tek “hafızası olan” insan o. Ama ne zaman dile getirse… kimse onun yanında durmuyor. Hatta görmezden geliyorlar.
Ve işin en garip tarafı şu:
Zaman geçiyor… insanlar birer birer eksiliyor.
Ama o söz hâlâ ortada, öylece duruyor. Kimsenin sahip çıkmadığı, ama herkesin bildiği bir şey gibi.
En sonunda her şey Amor’a kalıyor.
Ve o an diyorsun ki: “Acaba şimdi mi?”
Ve evet…
O, kimsenin ciddiye almadığı o vaadi tutuyor.
Salome’ye verilmesi gereken şeyi, gerçekten ona veriyor.
Ama işte tam burada insanın içine bir şey oturuyor…
Çünkü mesele sadece o söz değil aslında.
O zamana kadar kimlerin sustuğu, kimlerin görmezden geldiği… hepsi birikmiş oluyor.
Ben okurken sürekli şunu düşündüm:
Bir evde herkes aynı şeyi biliyorsa ama kimse konuşmuyorsa… orada çoktan bir şeyler çürümüştür.
Ve açık söyleyeyim… bu hikâye insanın aklında kalıyor, öyle kolay kolay çıkmıyor.
Bir de yazarla ilgili şunu söylemeden geçemeyeceğim…
Hani bazı yazarlar vardır, adı çok ortalarda dolaşmaz ama bir kitabını okursun ve “ben bunu nasıl daha önce duymadım?” dersin ya… tam öyle bir yazar.
Öyle süslü süslü anlatmıyor, gözünüze sokmuyor hiçbir şeyi. Ama bir bakıyorsun, en sade cümleyle insanın içini kurcalayan şeyi söylemiş. Sessiz yazıyor gibi… ama etkisi hiç sessiz değil.
Bence bu kitap biraz da o yüzden çarpıyor. Çünkü yazar bağırmadan anlatıyor, ama sen okurken içinde bir şeyler yankılanıyor. Her ay farklı bi yazara merhaba demeye devam...
··
190 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.