Tarık Tufan 'ın kaleminde her zaman kendine özgü bir his var: gösterişli bir sadelik. Cümleler ne fazla yüklü ne de boş. Bu kitapta da o his karşılıyor sizi ilk sayfadan. Yavaş başlıyorsunuz, biraz mesafeli duruyorsunuz karaktere; ama bir noktada fark ediyorsunuz ki hikâye sizi içine çekmiş bile.
Kitabın merkezinde varoluşsal bir yalnızlık var. Ağır, melankolik ve kaçınılmaz bir yalnızlık. Karakterimiz hayalperest biri değil; hatta zaman zaman karamsar. Ama bu karamsarlıkta dürüst bir şey var. Gerçekleri olduğu gibi kabul edip gereğinden fazla güzellememek — bunu yapabilen bir karaktere rastlamak, okur olarak şaşırtıcı biçimde rahatlatıcı.
Kitabın en güzel anı, kafesin o sahnesinde saklı. Karakterin kafesteki tahtayı gevşek bırakması — kuşların bir kaçış yolu bulabilmesi için — küçük ama çok katmanlı bir jest. Çaresizliğin içinde bile ufak bir ışık hüzmesi aramanın, bunu başkası için bırakmanın sembolü. İnsan o sahneyi kapatıp üstünden geçemiyor, zihninde bir yerlerde asılı kalıyor.
Bununla birlikte kitabın bazı sınırlarını da teslim etmek gerek. Roman derinliğini hissettirmek için gereken ağırlığa tam olarak ulaşamıyor. Varoluşsal yalnızlık gibi geniş ve ağır bir tema, zaman zaman fazla dar bir kanala akıtılıyor. Yazar çaresizliğin çözümünü büyük ölçüde dini ve ilahi bir sığınakta buluyor; dua ve imanın getirdiği huzur, kitabın başvurduğu ana teselli kaynağı oluyor. Bu tercih, yazarın dünya görüşünü metne açıkça yansıttığını düşündürüyor. Rahatsız edici değil, fakat evrensel bir soruyu tek bir eksene bağlamak, kitabın ulaşabileceği derinliği biraz daralttığı da hissettiriyor.
Yine de keyif aldım. Tarık Tufan'ı sevenler için tanıdık ama doyurucu bir okuma. Özellikle kendini yorgun, yalnız ya da anlam arayışı içinde hissedenlere iyi gelecek bir kitap. Bir çözüm sunmuyor; ama "bu duygular sadece sende değil" diyor sessizce. Ve bazen okurdan beklenen tek şey de bu zaten.
·
37 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.