"ÖLÜ KUŞLARIN SESSİZLİĞİ"
"Evrenin adalet sisteminde kimsenin kimseye ufacık bile hakkı geçemezdi. İyilik ve kötülük insanın kendi seçimleriydi ve insan bu tür sınavlarla tekâmül ediyordu bu dünyada. Her şey zıddıyla var olmalıydı ki seçimler olabilsin. Sadece iyilik olsaydı hayatta, o zaman seçecek ne kalırdı geriye! Kötülük de olmalıydı ki iyilik var olabilsin. Soğuk olmadan sıcak olamazdı, uzun olmadan kısa. Güzel olmadan çirkin olamazdı. Mutsuzluk olmadan da mutluluk. Hayat müthiş bir denge üzerine kuruluydu ve en büyük zorluklar en büyük tekamül fırsatlarını barındırıyordu içinde. Şeytan ve cehennem gerçekten varsa o dışarıda değil içimizdeydi aslında."
Bazı kitaplar vardır, okurken içimizi tarifsiz bir huzursuzluk kaplar. Daha ilk sayfalardan itibaren o garip his gelip yerleşiyor içimize.
İstanbul Dragos’taki yazlık evde ölü bulunan Emre... İlk bakışta intihar gibi görünen ölüm, aslında intihar süsü verilmiş bir cinayettir. Olayı aydınlatmak üzere Başkomiser Mehmet Ali ve Cinayet Büro’nun tek kadın polisi Özlem, kendilerini sırlarla dolu bir soruşturmanın içinde bulurlar.
Ancak bu soruşturma sadece bir cinayeti çözmekle kalmayacak. Herkesin geçmişte üzerini örttüğü sırlar, tek tek gün yüzüne çıkacak.
Maktulün eşi Nazlı, yayınevlerinde editörlük yapan, dışarıdan bakıldığında sıradan bir hayatı olan bir kadındır.
Ama görünenin ardı hep bir şeyler saklı değil mi?
Küçüklüğünden beri hatırladığı ve hatırlamadığı iki ayrı benlik arasında sıkışıp kalmıştır. Nazlı’nın en yakın arkadaşı Evrim’i kaybetmesine sebep olmuştur bu evlilik. Artık yapabileceği bir şey yoktur belki ama ağır bir bedel ödenmiştir. Annesi ve kız kardeşi Aslı için de sorun şudur: Emre’nin ailesine dair neredeyse hiçbir şey bilmiyorlardır. Hiçbir şey.
İşte bu bilinmezlik, kitabın giderek koyulaşan atmosferinin ilk ipucu aslında.
Nazlı ise kafasında boşluklarla uyanır. Evin içindeki tuhaflıklar: açık dolaplar, dağılmış çekmeceler. Ve en acısı... Kendi isimlerini verdikleri kuzgunlar, kafeslerinde ölü bulunur. Boyunları kırılmış.
Emre’nin intihar haberini aldığında ise Nazlı’nın aklı tamamen karışır. Hastaneye yatırılır. Soruşturmayı yürüten Komiser Mehmet Ali ve Komiser Zeynep, araştırmalarını derinleştirdikçe gerçeği ortaya çıkarır: Bu bir intihar değil, cinayettir.
Evdeki küçük ama rahatsız edici ipuçları, Nazlı’nın hafızasındaki boşluklar, o günlere dair hiçbir şey hatırlamaması... Her şey giderek daha şüpheli hale gelir.
Nazlı, hastaneden kaçar. Geçmişiyle yüzleşmeye karar verir. Peki ya ya gerçekten o yaptıysa? Ya hatırlamadığı şey, kendi ellerine bulaşan kanın hikâyesiyse?
Oysa vakit sadece Nazlı’nın değil, herkesin üzerini kapattığı sırlarla hesaplaşma vaktidir. Bu kitapta sadece bir cinayet çözülmüyor. İnsan ruhunun derinliklerine iniliyor. "Cemaat" kavramının, aidiyetin, baskının ve sessiz kalmanın bedeli sorgulanıyor.
Kitap elli üç kısa bölümden oluşuyor. Soluksuz okunacak bir roman ama her bir bölüm ayrı ayrı okunsa sanki bağımsız birer öykü gibi. Her bölüm bir mesaj veriyor, bizi içine alıyor, bir sonuçla bağlanıyor ve ardında yoğun bir merak duygusu bırakıyor. Sonra tüm bu bölümler, bir yapbozun parçaları gibi bir araya gelerek kurguyu dev bir tablo gibi sunuyor.
Okurken özellikle merak ve heyecan duygusunu yoğun yaşadım. Çoğu yerde kalbimin göğüs kafesime sığmadığını hissettim. Gerçekten. Son sayfasına gelip kapağını kapattığımda ise tatlı bir huzur kapladı içimi. Bu nasıl bir duyguysa...
Yazar, bana şunu öğretti: Her ne kadar hayatın adaletsizlikleriyle karşılaştığımızı düşünsek de aslında hayat öyle bir adil ki. Ne yaparsak bumerang gibi bize dönüyor. Hayat terazisinin sarkacı iki yöne de eşit. İyi-kötü kavramını farklı bir çerçeveden değerlendirmemi sağladı.
Sürekli bir güvensizlik hissi oluştu bende. Kim doğru söylüyor? Kim neyi saklıyor? Asla net değildi.
Özellikle Nazlı’nın kendi zihniyle olan mücadelesi... Bu, hikâyeyi sadece bir polisiye olmaktan çıkarıp psikolojik açıdan çok daha etkileyici bir noktaya taşıyor. Geçmişte saklanan sırlar, ilişkilerdeki çatlaklar, herkesin kendi içinde taşıdığı yükler... Tek tek gün yüzüne çıktıkça okur olarak biz de o yükün altında eziliyoruz.
Yazarın sade ve akıcı anlatımını çok sevdim. Hiç bitmeyen merak duygusu ve karanlık atmosfer gerçekten başarılıydı. Kitabı bitirdiğimde sadece bir olayın çözülmesini değil, karakterlerin yaşadığı o yüzleşmenin ağırlığını da hissettim.
Eser, sadece bir polisiye değil. Sadece bir psikolojik roman da değil. İnsan ruhunun karanlık koridorlarında bir yolculuk. Kendinizle yüzleşmenin, geçmişinizle hesaplaşmanın, belki de bazı şeyleri unutmanın aslında bir zayıflık değil, hayatta kalma sanatı olduğunu gösteren bir başyapıt.
Unutmanın bir psikolojik savunma mekanizması olduğunu, iyileşmenin ya da hayata tutunmanın bir yolu olduğunu psikolojik derinliğiyle anlatıyor. Bazen hatırlamamak iyileşmektir. Bazen unutmak hayatta kalmaktır.
Kitapla Kalın.
·
47 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.