"Allah bize bu dünyada neye mahrum kaldıksa, onların hepsini öteki dünyada verecekmiş. Öteki dünyada. Belki bana orada bir anne de verir."
(Sayfa: 158)
Cevriye, Galata’nın arka sokaklarında yetişmiş, batakhane diye tabir edilen ortamlarda büyümüş bir seks işçisi. Ancak Derviş, onu sadece bir kurban ya da bir düşmüş kadın figürü olarak değil; onurlu, sadık, cesur ve derin bir ruhu olan bir insan olarak anlatıyor.
Cevriye, toplumun dışladığı bir kesimi temsil etmesine rağmen, kitabın en temiz ve en etik karakteri.
Romanın kalbinde Cevriye’nin, polisten kaçan siyasi bir mahkûma duyduğu aşk yatıyor. Bu aşk, sadece duygusal değil, sınıfsal bir çarpışma olarak çıkıyor karşımıza.
'O', İdealleri olan, eğitimli, burjuva kökenli ama halk için savaşan bir entelektüel. Cevriye ise hayatı boyunca kimseden nazik bir söz duymamış, insan yerine konmamış bir halk çocuğu.
Derviş, Cevriye’nin bu adama duyduğu hayranlık üzerinden, ezilen halkın ideallerle tanıştığında nasıl bir dönüşüm yaşayabileceğini fısıldıyor.
Kitap, dönemin İstanbul’unu; parıltılı Boğaz yalılarından değil, çamurlu sokaklardan, karanlık karakollardan ve yoksul hanlardan anlatıyor. Suat Derviş’in betimlemeleri o kadar canlı ki; Galata’nın kokusunu, gece ayazını ve o izbe mekanların kasvetini iliklerinize kadar hissediyorsunuz.
Fosforlu Cevriye, bir kadının hiç tanımadığı 'nezakete' aşık olmasının hikayesidir de diyebiliriz. Suat Derviş, kendi siyasi görüşlerini karakterlerin derinliğine yedirerek, öğretici olmadan 'insan' olmayı anlatmayı başarmış.
Fosforlu Cevriye; sadece bir hayat kadınının aşkı değil, toplumun en alt basamağındakilerin de bir onuru, bir kalbi ve büyük fırtınaları olduğunun kanıtı. Türk edebiyatında kadın kaleminden çıkmış en cesur ve en insancıl romanlardan biri bence.
İyi okumalar.
·
32 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.