Geçiş’te Cusk, Çerçeve’deki anlatım biçimini devam ettiriyor. Yine Faye’nin başkalarının hikâyelerini bize aktardığı bir akış var ama bu kez hem Faye’nin hayatına dair daha somut bilgiler öğreniyoruz hem de düşünce dünyasına dair daha fazla şey duyuyoruz. Bir geçiş dönemindeki Faye, boşanma sonrası yeni bir eve taşınıyor. Ev yeni değil ama büyük bir tamir istiyor. İlkinden biraz farklı olarak bu kez karşılaşmalardan çok ilişkisel deneyimlere dair şeyler dinliyoruz. Çocukluk, ebeveynlik, evlilik, güç ilişkileri, kader, kötülük, irade… Yine belki ağırlıklı olarak dolaştığı yerler bunlar diyebilirim ama böyle sınırlamak da pek içime sinmiyor.
İlk kitap olay örgüsüne dayalı olmadığı için bunu bir devam kitabı gibi okumak gerekmiyor. Zaten kitapta zamanın da olayların da öncelikli bir önemi yok bence. Çizgisel akmıyor, düşünsel akıyor her şey. Klasik anlatı sevenlere hiç hitap etmeyebilir bu seri. Varmak istediği belli bir son da yok. Kitabın ruhu, birini dinlerken — ama gerçekten dinlerken — hissettiğimiz ruh hâlini taşıyor ve sanki insanı daha iyi bir dinleyici yapmak için ihtiyaç duyduğu dinginliği veriyor.
“Yalnızca dinlemekle, dedim, mümkün olacağını hayal bile etmediğim kadar çok şey öğrendim.”
Başkalarına dair, hayata dair ama en çok da kendimize dair bence… Çerçevenin içine dair…
·
32 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.