Bitmeyen bir kavga, dinmeyen bir öfkeAlıntı
İnce Memed 3’ü bitirdim… ve şunu fark ettim: Bu seri sadece bir eşkıya hikâyesi değil. Bu, ezilen insanların içinden çıkan bir isyanın hikâyesi.
Yaşar Kemal yine öyle güçlü anlatmış ki doğayı bile hissediyorsun. Toroslar, rüzgâr, toprak… her şey yaşayan bir karakter gibi. Ama bu kitapta en baskın duygu bence umut değil; yorgunluk. Çünkü insan bir süre sonra anlıyor ki kötülük sadece bir kişiden ibaret değil, düzenin içine işlemiş.
İnce Memed hâlâ güçlü, hâlâ halkın yanında ama artık onun içinde de başka bir ağırlık var gibi hissettim. Sanki savaşmak kader olmuş ama huzur hep uzak kalmış.
Kitap boyunca en çok dikkatimi çeken şey şu oldu: Halkın korkusu. İnsanlar zulmü biliyor ama alışıyor. Ve bazen alışmak, zulmün kendisi kadar acı geliyor.
Bazı sahnelerde öfkelendim, bazı yerlerde içim daraldı. Çünkü anlatılan sadece geçmişin Çukurova’sı değil; güç sahibi insanların değişmeyen tarafı.
Bittiğinde aklımda şu düşünce kaldı:Bir insan ne zamana kadar mücadele ederek yaşayabilir?
İnce Memed 3 benim için macera değil; öfke, adalet ve tükenmeyen direnişin romanı oldu.
·
9 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.