Elif Şafak gibi bir yazarı yıllarca niye görmezden gelmişim diyorum 1 aydır. Ustam ve Ben, yazarın okuduğum 2. romanı oldu. Gökyüzünde Nehirler Var da güzeldi ama ben bunu ayrı bir sevdim.
Cihan ve Çota'nın hikayesi. Tarihi kişiliklerden Mimar Sinan ve Mihrimah Sultan da kendilerine eşlik ediyor bu serüvende. 15 sene önce okuduğum İki Cami Arasında Aşk romanında Mimar Sinan ile Mihrimah Sultan arasında yaşanmış olduğu varsayılan bir aşk anlatılıyordu. İlginçtir bu romanda da Mimar Sinan'ın çırağı olarak karşımıza çıkan Cihan ile Mihrimah Sultan arasındaki bir aşk anlatılmış. Gerçi tek taraflı bir aşk bu ama ne aşk! Aşk, yalan, ihanet, kıskançlık, nefret, ahlaksızlık, vefa, sadakat, hırsızlık, hırs... Daha ne sayayım ki? İnsana dair çok şey var bu kitapta. Sevdim, kesinlikle okunmaya değer. Başka başka kitaplarda karşıma çıkan, yüzyıllar önce yaşamış bir padişah kızını merak ettim doğrusu. Aslında hayatını, hayatının gerçeğini, gerçekte gönlünün kimde olduğunu merak ettim. Cihan'ın bir imkansıza aşık olup yıllar yılı süren bekleyişini ve yalnızlığını hissettim.
Tek bir yer oturmadı kitapta bende. Filimiz Çota Balaban'ın fili Gülbahar ile kitabın başlarında bir araya geliyordu. Kitabın sonunda aradan seneler geçmiş, Çota ölmüş fakat yavrusu olmuş, küçük bir filden bahsediyor yazar. Burada bir tutarsızlık var.
·
17 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.