Hissettirdiği hangi duygudan başlamalı bilmiyorum.
İçimde tuhaf bir kırgınlık bıraktı Kuyucaklı Yusuf. Kitabı bitirdiğimde hayır, böyle olmamalıydı diyerek kapattım kitabı. Çünkü insan bazı sonları kabul edemiyor...
Yusuf’un yalnızlığı çok dokundu bana. Kalabalığın içinde bile tek başına kalmış bir insan gibi. Muazzez’in çocukluğu ise insanın içine işliyor. İkisi de sanki bu dünyanın sertliğinin içinde fazla incinmiş insanlar.
Yusuf’un sevme biçimi peki? Susarak seviyor. İçine atarak, vazgeçmeyerek seviyor. Belki de bu yüzden daha ağır geliyor.
Ve o cümle… o muazzam cümle..
Ne olursa olsun bırakmayacağım seni.
Ben galiba en çok o sözün altında ezildim. Çünkü bazı insanlar sevgiyi gerçekten bırakmamak sanıyor. Dünyayı karşısına almak pahasına bile olsa yanında kalmak. Hişt ne olursa olsun bırakmayın sevdiklerinizi olur mu... Keyifli okumalar.
·
150 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.