Bu sabah Suriçi’nde o dar sokaklardan birinden geçerken aklıma bir anda Sırrı abi düştü…
Yıllar önce yine tam oralarda binmişti arabaya, Selahattin abi “git al şu adamı” demişti, ben de gidip bulmuştum onu. Daha kapıyı kapatır kapatmaz muhabbet başlamıştı zaten.
— Seni mi gönderdi Selahattin?
— Evet abi, ben geldim.
-- e de hade sür o zaman.
..............
..............
La oğlum sen ahmak mısın , insan hiç attan inip eşege biner mi dediği an çıkmıyor aklımdan , benim bile kendi hayatimda eleştirdiğim şeye tepkisi bu olmuştu..
Sonra başladı anlatmaya…
Bir yandan memleket, bir yandan hayat, bir yandan kahkaha.
İnsan bazen bir arabada yol gitmez; bir adamın zekâsının, merhametinin ve ince alayının içinden geçer.
Şimdi düşününce…
Sokaklar aynı sokak ama o ses eksik.
Sırrı abi gitti…
Arkasında bolca cümle, biraz hüzün ve istemsizce güldüren anılar bıraktı. Memleketin sesi biraz daha eksildi...
·
88 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.