-Spoiler-
Yılkı Atı, sessiz bir acıyı tasvir ediyor. Bu yönüyle 
Al Midilli eserini çağrıştırsa da pek farklı bir yönden onu; insanın zaaflarını hayvanlar ile kurduğu bağ ile gözler önüne seren, bu sefer Türk edebiyatından yine bir başka novella ile bağdaştırmak mümkün: #k:9539. Demem o ki, eğer Yılkı Atı'nı sevdiyseniz, bu kitaplara da bir şans verin.
Yılkı Atı'na dönecek olursak, vaktiyle sahibi tarafından çok sevilen ve satılmaya bile yanaşılmayan at; devran dönünce terk edilir. İşte okurun vicdani sorgulaması da burada başlar. Yılkıya bırakılan at, gün geçtikçe güçten düşer. Öleceğini anlayan köylülerden biri ona acır da kapısını açar. Onu besler, ona bakar... Ancak yine komşularının dedikodularından kaçamaz.
-Hıdır Emmi'ninki de gösteriş... Sanki hayır, sevap bir ona kaldı.
-O da biliyor kısrağın gebereceğini. Gözü derisinde...
Yani kitap, bu kez de toplumun bireye yaklaşımını sorgulatır bizlere. Ancak bununla kalmaz, pişmanlığın sonuçlarını da gösterir. Bir mucize olur, iyileşiverir at. Eski sahibine müjde, bir tavuk karşılığı verilir: Dorukısrak yaşıyor.
Böylece İbrahim tayı salar. Yavrusuyla birlikte eski kısrağına kavuşacağını sanar ama onlar çoktan sırra kadem basmıştır. Durumu anlayınca bir kedere gömülür. Gecesini gündüzünü sadece atları beklemeye adar da, boşunadır. Kısrağa giderken taydan olmuştur. Hayıflanışı sadece buna değildir. Sorup soruşturdu mu, köylüler "Biz görmedik." diyecek, içlerinden kıs kıs güleceklerdir.
"Çok bir alâ olmuş. Çok bir ilâyıklı olmuş. Allah ahı yerde bırakır mı? Hem de ağızsız, dilsiz hayvanın hakkını... Eden bulur."
-Bir elime geç kısrak, bir elime geç. Sana bir dünyanın zulmunu yapmazsam... deyip durur İbrahim ama geri dönmeyecektir kısrak. Böylece hırsından kendi kendine sövüp durur.
İnsanın acizliğini, toplum ve birey arasındaki ilişkinin çıkmazlarını böylece çıplak ve pervasızca vurgulayan kaç tane kitap yazılmıştır ki?
Al Midilli eserini çağrıştırsa da pek farklı bir yönden onu; insanın zaaflarını hayvanlar ile kurduğu bağ ile gözler önüne seren, bu sefer Türk edebiyatından yine bir başka novella ile bağdaştırmak mümkün: #k:9539. Demem o ki, eğer Yılkı Atı'nı sevdiyseniz, bu kitaplara da bir şans verin.
Yılkı Atı'na dönecek olursak, vaktiyle sahibi tarafından çok sevilen ve satılmaya bile yanaşılmayan at; devran dönünce terk edilir. İşte okurun vicdani sorgulaması da burada başlar. Yılkıya bırakılan at, gün geçtikçe güçten düşer. Öleceğini anlayan köylülerden biri ona acır da kapısını açar. Onu besler, ona bakar... Ancak yine komşularının dedikodularından kaçamaz.
-Hıdır Emmi'ninki de gösteriş... Sanki hayır, sevap bir ona kaldı.
-O da biliyor kısrağın gebereceğini. Gözü derisinde...
Yani kitap, bu kez de toplumun bireye yaklaşımını sorgulatır bizlere. Ancak bununla kalmaz, pişmanlığın sonuçlarını da gösterir. Bir mucize olur, iyileşiverir at. Eski sahibine müjde, bir tavuk karşılığı verilir: Dorukısrak yaşıyor.
Böylece İbrahim tayı salar. Yavrusuyla birlikte eski kısrağına kavuşacağını sanar ama onlar çoktan sırra kadem basmıştır. Durumu anlayınca bir kedere gömülür. Gecesini gündüzünü sadece atları beklemeye adar da, boşunadır. Kısrağa giderken taydan olmuştur. Hayıflanışı sadece buna değildir. Sorup soruşturdu mu, köylüler "Biz görmedik." diyecek, içlerinden kıs kıs güleceklerdir.
"Çok bir alâ olmuş. Çok bir ilâyıklı olmuş. Allah ahı yerde bırakır mı? Hem de ağızsız, dilsiz hayvanın hakkını... Eden bulur."
-Bir elime geç kısrak, bir elime geç. Sana bir dünyanın zulmunu yapmazsam... deyip durur İbrahim ama geri dönmeyecektir kısrak. Böylece hırsından kendi kendine sövüp durur.
İnsanın acizliğini, toplum ve birey arasındaki ilişkinin çıkmazlarını böylece çıplak ve pervasızca vurgulayan kaç tane kitap yazılmıştır ki?·
24 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.