"Güleceksiniz ama kendime ço1ı kızıyordum,ellerim kırılsaydı, sürmeseydim parmaklanmı ne bir kapı koluna ne de başka bir camii duvanna, o zaman hapsedilmez, bunca yılı saymak zorunda kalmazdım dört duvar arasında, diyordum. Yıl lar sonra kendime ettiğim beddualar-
tuttu diye düşünüyorum bazen de. İyi ama ben imansızlıkla ya ftalanmış bir adamım, Tanrıya güvenim ne ki duam ya da bedduam karşılık bulsun. Biliyorum
gülüyorsunuz, ben de gülüyorum ama saçmalamak bazen insana iyi geliyor. Kendisiy le baş başayken hele.
Yerin ve göğün uçsuz bucaksız kıyılarından, köşelerinden
insanlar. Asuriler, Ezidiler, Kürtler, Türkler. . .Giden şeyler sonra, ister dağa kaçan bir keçi, ister gecede yolunu şaşıran bir mermi. Kolay kolay kendi adreslerini bulamayan, öyle giden şeyler. Kabuğunu
kırmış ölü bir kuş misali dilin ucuna toplanmış sözcükler. Bir ölüyü uğurlarken kendilerini dallarından atan yapraklar. Erdem Özgül sözcükleriyle bir tren yapıyor. Öykülerine binip gidiyoruz. Ağaçlar, sular, kuşlar, koyunlar, keçiler, yolumuzdan eksik olmuyor. Geyiklerle karşılaşıyoruz. Saman balyalarıyla.
Başağı iri buğdaylar biçilmişler.Toprak yolda kızlar bisiklet sürüyorlar. Zaman bizi yolda buluyor.
·
71 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.