Bazı anılar silinmiyor, sadece daha derine gömülüyor.
İlk kitapta beni içine çeken o karanlık atmosfer, Azat’ta daha kişisel ve daha kırılgan bir hal almış. Victoria Schwab bu kez gizemi büyütmekten çok karakterlerin iç dünyasını derinleştirmeyi seçmiş gibi hissettirdi. Özellikle Mackenzie’nin yaşadığı yorgunluk, korku ve gerçeklikle bağının yavaş yavaş çatlaması oldukça iyi yansıtılmış. Bu kitapta en sevdiğim şey, Arşiv evreninin daha da tekinsizleşmesi oldu. İlk kitaptaki merak duygusunun yerini burada paranoya alıyor. Kime güvenileceğini bilememek, sürekli bir şeylerin ters gideceğini hissetmek kitabın atmosferini güçlü kılıyor. Schwab’ın o sessiz ama huzursuz eden anlatım dili yine çok etkiliydi. Wes karakterini bu kitapta çok daha fazla sevdim diyebilirim. Hikayeye kattığı hafiflik, karanlık atmosferin içinde güzel bir denge oluşturmuş. Ama kitabın asıl güçlü yanı hala o melankolik his kaybetmenin, unutmanın ve zihnin insanı nasıl yorabileceğinin altını sessizce çizmesi. Azat, aksiyonundan çok hissiyle akılda kalan bir devam kitabı olmuş.
·
18 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.