Bir korku hikayesi gibi başlayan fakat korku ögesini değil, insanoğlunun korkmaya ne kadar hazır olduğunu anlatan bir eser okudum.
Muhsine isimli genç bir kadın, bir paşa konağında çalışmaya başlıyor ve kısa süre sonra konakta garip olaylar yaşandığını fark ediyor. Ama kitap ilerledikçe olayın sadece korku olmadığını anlıyorsunuz.
Bence kitabın en güçlü tarafı hurafeleri ele alış biçimi. Konaktaki insanlar, yaşanan her olayı sorgulamadan doğaüstü bir güce bağlıyor.
Hüseyin Rahmi burada aslında cehaleti ve düşünmeden inanma alışkanlığını eleştiriyor. Bu yönüyle bana yazarın Kesik Baş kitabını hatırlattı. Orada da toplumun gizemli olaylar karşısında mantık yerine söylentilere ve korkuya sarılması anlatılıyordu. İki kitapta da kitapta da asıl “korkunç” olan şeyin doğaüstü olaylar değil, insanların sorgulamayı bırakması olduğunu hissediyorsunuz.
Hüseyin Rahmi’nin en sevdiğim taraflarından biri, ciddi bir toplumsal eleştiriyi bile oldukça akıcı ve yer yer mizahi bir dille anlatabilmesi. Korku hissi yaratırken bile dili ağırlaştırmıyor. Tam tersine, karakterlerin abartılı korkuları ve konuşmaları okuru gülümsetiyor. Bu yüzden kitap sadece “eski bir klasik” gibi değil, bugün okunduğunda da yaşayan bir hikaye gibi hissettiriyor. Özellikle karakterlerin konuşma şekilleri çok canlı hissettiriyor, sanki gerçekten konağın içinde oturup onları dinliyormuşsunuz gibi
·
93 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Küçükken filmine TV de denk gelirsem korkardım halbuki kitabı okuduğumda korkuyla pek alakası olmadığını anlamıştım 😅
Gül
Gönderi Sahibi
Kesinlikle, korku hikayesi gibi başlasa da bence çok eğlenceli ve keyifli bir kitaptı 🤌🏻