Vedat Türkali’nin o devasa, insanı hem yoran hem de içine çeken dünyasına adım atmak gerçekten cesaret işi. Bir Gün Tek Başına, sadece bir roman değil; 27 Mayıs darbesine giden süreçte Türkiye’nin sıkışmışlığını, bireyin kendi içindeki tutarsızlıklarını ve o bitmek bilmeyen "bir şey yapmalı" sancısını yüzümüze çarpan bir ayna gibi.
İncelemende şu havayı yakalayabilirsin: Kitap, aslında en büyük kalabalıkların içinde bile insanın nasıl yapayalnız kalabileceğini Kenan karakteri üzerinden ustalıkla işliyor. Kenan, bir yanda devrimci idealleri, diğer yanda burjuva alışkanlıkları ve aile hayatı arasında sıkışmış, vicdan azabıyla konfor alanı arasında mekik dokuyan o tanıdık "aydın" portresi. Onun Günsel ile olan ilişkisi ise sadece bir aşk hikayesi değil; saflığın, direncin ve hayata tutunma çabasının, yılgınlığa karşı verdiği amansız bir savaş. Türkali, sokaktaki yürüyüş seslerini, gizli toplantıların gerginliğini ve o dönemin puslu havasını o kadar katmanlı anlatıyor ki, okurken karakterlerin iç sesleri sizin kendi düşüncelerinizle karışmaya başlıyor.
Romanın sonuna doğru ilerlerken, "tek başına" kalmanın aslında bir yenilgi mi yoksa bir uyanış mı olduğunu sorgulamadan edemiyorsun. Vedat Türkali, büyük toplumsal olayları anlatırken bireyin ruhundaki en küçük çatlakları bile ıskalamıyor. Eğer bu kitabı yorumlayacaksan, onun sadece siyasi bir dönem romanı olmadığını, aynı zamanda insanın kendi samimiyetine yaptığı o engebeli yolculuğun hikayesi olduğunu vurgulamak çok yerinde olacaktır. Sonuçta her birimiz, en kalabalık meydanlarda bile aslında biraz Kenan, biraz Günsel değil miyiz?
·
18 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.