İnsanlar, ilk bakışta farklı ve hatta biraz tuhaf bir bilim kurgu gibi görünüyor olabilir ama bence bu kitabın asıl meselesi uzay değil, insan olmak. Çünkü sayfalar ilerledikçe olaylardan çok cümlelerin insanın içine işlediği kitaplardan birine dönüşüyor.
Benim için en etkileyici kısım uzaylı profesörümüzün oğluna bıraktığı o madde madde tavsiyelerdi. Kitabı bitirmemin üzerinden zaman geçmesine rağmen hâlâ bazı cümlelerini hatırlıyor olmamın sebebi sanırım bu. Çünkü o maddeler sadece bir çocuğa verilmiş öğütler gibi değildi; daha çok hayatın karmaşasının içinden süzülüp gelen küçük gerçekler gibiydi. Altını çizmekten kendimi durduramadım.
Kitap boyunca insanlara dışarıdan bakan birinin gözünden sevgiyi, yalnızlığı, öfkeyi, korkuyu ve ait olma hissini okumak beni düşündürdü. Özellikle “insan olmak” fikrinin hem yorucu hem de büyüleyici tarafını çok güzel anlatıyordu. Kusurlarımızı saklamadan ama yine de yaşamayı değerli göstererek…
Matt Haig’in anlatımında en sevdiğim şey ise duyguları abartmadan hissettirebilmesi oldu. Bazı cümleler çok sade olmasına rağmen insanın içinde uzun süre yankılanıyor. Kitap bittiğinde büyük olaylardan çok hisler kalıyor geriye.
Eğer hızlı akan, sadece olay odaklı bir kitap arıyorsanız belki size göre olmayabilir. Ama karakterlerin düşüncelerine, hayata dair küçük ayrıntılara ve satır aralarında saklı hislere bağlanan biriyseniz bu kitap size çok dokunabilir. Ben okurken sürekli durup düşündüm ve sanırım uzun süre de unutamayacağım.
·
37 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.