Bavula Sığmayan, yalnızca bir yolculuğun değil; insanın kendi içine yaptığı uzun, sancılı ve yer yer büyüleyici bir kaçışın hikâyesi gibi hissettirdi bana. Nermin Yıldırım bu romanda bavullara kıyafet değil, susulmuş cümleler, yarım kalmış yüzleşmeler ve insanın sırtında taşıdığı görünmez ağırlıkları dolduruyor. Kitap boyunca karakterlerin fiziksel hareketlerinden çok ruhsal savruluşlarını izledim ve bence romanın en güçlü tarafı da tam olarak burada başlamış.
Yazarın dili oldukça zarif ama aynı zamanda sarsıcı. Cümleler süslü görünmek için kurulmamış, duygunun tam yerine dokunmak için özenle seçilmiş gibi. Özellikle yalnızlık, aidiyetsizlik ve geçmişten kaçamama hissi romanın her sayfasına ince ince işlenmiş. Okurken bazı satırlarda insan kendini yakalanmış hissediyor. Çünkü anlatılan şey yalnızca karakterlerin hikâyesi değil; hepimizin içinde biraz taşıdığı kırgınlıklar.
Kitabın en sevdiğim yanı, duygusal yoğunluğunu bağırmadan vermesi oldu. Büyük trajediler yaratıp okuru zorla etkilemeye çalışmıyor. Bunun yerine küçük detaylarla insanın içine işliyor. Bir bakış, bir suskunluk ya da sıradan görünen bir cümle bile karakterlerin yükünü hissettirmeye yetiyor. Nermin Yıldırım’ın karakter yaratmadaki başarısı burada çok net ortaya çıkarmış, çünkü kimse tamamen iyi ya da kötü değil. Herkes biraz kırılmış, biraz yorulmuş, biraz eksik.
Yine de romanın bazı bölümlerinde tempo zaman zaman yavaşladı hissine kapıldım. Özellikle içsel çözümlemelerin yoğunlaştığı kısımlarda hikâye ilerlemekten çok durup düşünmeyi tercih ediyor. Ama açıkçası bu durum kitabın ruhuna da uyuyor. Çünkü bu roman olaylardan çok duyguların romanı.
Benim için Bavula Sığmayan, bittikten sonra kapağı kapatıp hemen unutulacak bir kitap olmadı. Bazı kitaplar hikâyesiyle etkiler, bazılarıysa insanın içinde bıraktığı boşlukla. Bu kitap ikinci gruba ait. Okuduktan sonra şunu düşündüm:
İnsan gerçekten bir yere giderken geçmişini geride bırakabiliyor mu, yoksa en ağır yük zaten görünmeyenler mi?
·
269 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.