Gerçekler -ki artık göreceli olmak gibi bir marifetleri var- ve onlara dair anlattığımız hikâyeler… Sınırlayıcı, etiketleyici, benzer, yargılayıcı ve sığ ama bir yandan da derinlikli, çok katmanlı, düşünsel, sözel ve biricik. Ve bütün bu hikâyelerin içindeki ilişkiler; kendimizle olan da dahil olmak üzere, inkârı kabil olmayacak şekilde tekrar tekrar gösterdiği üzere aynı zamanda güce dayalı, bedensel ve ilkel. Kurmaca olan ve olmayanlar. Lafazan ve eksik. İnsanlık…
Ben çok sevdim bu seriyi. Övgü’de ağırlık edebiyat, kadınlık, erkeklik, evlilik ve çocuk üzerineydi ama genel olarak sanırım en sevdiğim; üzerine düşündüğü konular, düşünme biçimleri, öne çıkardıkları vb. şeylerden de öte Faye oldu. Dinleme biçimi ve söylemeyi tercih ettikleriyle ben en çok onu tanıdığımı hissettim, en çok ona yakınlık duydum.
Bana çok iyi geldi ve tam zamanında geldi bu seri. Bunun kitaplarla kurduğumuz bağda, bağlantıda her zaman büyük bir etkisi oluyor. İnsanlarda olduğu gibi…
Önceki kitaplarda da sonunu çok iyi bağlamıştı, bu son kitapla da bence harika tamamladı. Herkese ya da her zamana hitap edecek bir seri olduğunu söyleyemem. Biraz uzaklaşmak istediğinde, düşünmek istediğinde, yavaşlamak istediğinde; biraz tek başına kalmak ama çok da yalnız kalmak istemediğinde okuyabilirsin. Herkesle değil de biriyle konuşmak istediğinde belki
Bir de gitmeden, aynısını paylaştığım şu dileğimi buradan evrene ve sana hatırlatmak isterim:
“Ben oğlumun erkek olmayı öğrenmesini istemiyorum. Ben onun tecrübe yoluyla erkek olmasını istiyorum. Nasıl davranacağına, bir kadına nasıl muamele edeceğine, kendi adına düşünmeyi yaşayarak bulup çıkarmasını istiyorum. İç çamaşırlarını yere atmayı öğrenmesini istemiyorum ya da erkek tabiatını mazeret olarak kullanmayı öğrenmesini istemiyorum.”
#rachelcusk #dgrachelcusk #ovgu
17 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.