Bir kız çocuğunun gözünden anlatıldığı için duygular hiçbir zaman gösterişli ya da dramatik değil; tam tersine fazlasıyla gerçek, hassas. Kitabı okurken gözyaşlarım kalbime doldu diyebilirim. Belki başka bir anlatım diliyle yazılsa hüngür hüngür ağlatabilecek sahneler, burada o kadar naif aktarılmış ki insan hem üzülüyor hem de bu incelik karşısında sessizleşiyor. Sanki Mafalda, hem kendisini hem de okuyanı incitmemek için kelimelerini dikkatle seçiyor.
Hikâyenin merkezinde yalnızca hastalık yok; dostluk, aile bağları, korkular ve küçücük umutlar var. Estella’nın sıcaklığı, Filippo’nun dostluğu ve Mafalda’nın iç dünyası birbirine öyle güzel dokunuyor ki karakterlerin her biri için ayrı ayrı hüzünleniyorsunuz. Özellikle Mafalda’nın kiraz ağacını görebildiği mesafenin giderek azalması, yaklaşan kaybın sessiz bir sembolü gibi. Kitap bunu öyle sade ama etkili bir şekilde işliyor ki insanın boğazında düğüm bırakıyor.
Yazarın da aynı rahatsızlığa sahip olduğunu öğrenmek ise hikâyeyi daha da sarsıcı hale getiriyor. O zaman kitap sadece kurmaca bir çocuk hikâyesi olmaktan çıkıp gerçek bir deneyimin, gerçek bir korkunun ve gerçek bir cesaretin yansımasına dönüşüyor. Bu yüzden kitap bittikten sonra geriye yalnızca hüzün değil aynı zamanda büyük bir sevgi ve anlayış hissi kalıyor.
Keyifli okumalar..
·
21 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.