Küçük bir şey. Bir güvercin.
Ama mesele o değil.
Adamın hayatı düzenli. Fazla düzenli.
Sessiz, risksiz, aynı.
Sonra bir an.
Ve o düzen kayıyor.
Mantık yok gibi. Ama his gerçek.
Çünkü dışarıda değil kırılma. İçeride.
Kendine bakıyor sonra.
Bir başkasıyla.
Aradaki fark eriyor.
“Ben ne yaptım ki?” diye bir yerden geçiyor.
İnsan galiba tek başına ölçemiyor kendini.
Birine bakıyor. Oradan kuruyor yerini.
Ama o referans kayınca, her şey boşta kalıyor.
Kısa bir hikaye.
Ama içinde uzun bir soru bırakıyor.