Aralara serpilmiş komedi unsurları barındıran orta şekerli bir trajedi. Duvardaki silah'ın patlayışını göstetere göstere anlatan, bunu anlatırken de yaşatan, araya saçılmış görsel dramların birbiriyle işgalesi olmayan bağımsız yeniyetme tılsımların yegâne birleşmeleri.
Bu roman, yazarın Berkshire’daki çiftliğinde borçlar içinde kıvrandığı, gözlerinin zayıfladığı ve edebi çevreler tarafından "çıldırmış" olarak yaftalandığı bir dönemin kağıda dökülmüş en sert yansımasıdır. Melville, başkarakteri Pierre üzerinden aslında kendi yazar kimliğini, yaratım sancılarını ve takdir edilmeme korkusunu bir otopsi masasına yatırır. Pierre’in soylu ve steril bir hayatı terk edip New York’un klostrofobik sokaklarında bir yazar olarak silinmeye gidişi, Melville’in kendi kariyerindeki o "sessiz intiharın" ve sanatçı dehasının toplum tarafından reddedilişinin biyografik bir izdüşümü gibidir.
Melville'in Dante'den nasıl etkilendiğini belirtmeme ne hacet ki bunu bas bas bağırıyor -ki bir yerden sonra beceremediğin farkına varmış olmalı ki "şiir taklidini" fazla uzun meşgalerle sürdürmüyor peyderpey olarak indirgenme lafzasını bariz bir şekilde yarı ironik bir dille tatlıya bağlayıp kapatıyor. Gelgelelim hikâyedeki en masum karakter Lucy! İsabel zaten, "iyi niyet sözleriyle ayartan kötülüğün temsili" bakınız gene Dante çıktı. Heyhat!
Leos Carax’ın Pola X (1999) filmine ilham olan bu anlatı -ki filmin ismi romanın Fransızca başlığı olan Pierre, ou les Ambiguïtés’in kısaltması ve senaryonun 10. taslağını simgeleyen "X" harfinden müteşekkildir -modern sinemada da o tekinsiz yankısını bulmuştur. Melville, bu eserinde ensest ve aile sırları gibi tabuları sadece birer olay örgüsü olarak değil, mutlak iyiliğin nasıl mutlak bir yıkıma dönüşebileceğini gösteren ahlaki birer katalizör olarak kullanır.
Pierre kendi küçük kabuğunu kırıyor ve görüyor ki, yaşam ve yaşamın üzerinde elde edilebilecek bilgelik, sefaletten ve yalnızlıktan geçiyor. Bunu yazar da tecahül-i arif sezgisine kapılıyor ve aynı zamanda Piere'de pahalıya ortak ediyor. Ezcümle; hikâye bir yerden sonra Melville'in dediği satırlarda bir yerde aktardığı gibi, "yakın o sayfaları" peyda oluşuyor. Antrparantez "Aenes"in yaşadığına benziyor.
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.