Son dönemlerde farklı kaynaklardan Carl Gustav Jung ve onun temsil ettiği Analitik Psikoloji ekolü ile ilgili kitaplar ve kaynaklar okumaktaydım. Zaten daha önce okuma listemde olan ve pek çok eserini okuduğum Hermann Hesse’nin Narziss ve Goldmund romanı da bir dönem tekrar karşıma çıkınca artık başlamam gerektiğini anladım.
Öncelikle bu ve diğer Hesse romanları için şunu söylemek zorunda hissediyorum: Şayet Jung’un arketip kavramı, gölge, persona, anima, animus, kompleks kavramı ve psikolojik tipler; bunların tutumları ve bağlı olduğu işlevler hakkında bilgi sahibi değilseniz, "ki az da olsa öğrenmek biraz zaman ve emek işi olsa da zor değildir" Herman Hesse kitaplarından maksimum hazzı alamayabilirsiniz. Zira Hesse, inanılmaz bir Jung psikolojisi hayranıdır; hatta bir dönem oğlunun yaşadığı bir dizi ağır hastalık sonrası ölümü ve aynı dönem babasını kaybetmesi sonrası Jungçu analizden geçmiş biridir. Bu yüzden etkisi altında kaldığı, daha doğrusu kendine yakın hissettiği bu psikoloji ekolü üzerinden yaratır hikâyelerini ve karakterlerini.
“Narziss ve Goldmund”, bu kavramların Jung psikolojisi açısından müthiş bir çözümleme romanıdır diyebilirim. Anne arketipinden anima ve animusa; duyumsal dışa dönük kişilik tipinden içe dönük düşünsel tipe; karşıtlık ilkesinden ay ve güneş gibi tamamen zıt karakterlerin aslında birbirlerine ne kadar benzediğine ve birbirlerine ne kadar ihtiyaç duyduklarına kadar pek çok temayı görürüz. Takıntı hâline getirilen personaların yüze yapışarak özerk bir kişilikmiş gibi hissedilmesine, içe dönük düşünsel bir tipin nasıl yargılayıcı olabildiğine; buna karşın onun zıttı olan dışa dönük hissetme kapasitesi bastırıldığında kişinin kime dönüşebileceğine tanık oluruz. Ya da dışa dönük duyusal bir tipin, içe dönük sezgisiyle barışmadığında adeta bir felaket tellalına dönüşebileceğini; fakat romanda Goldmund karakterinde olduğu gibi bununla bütünleştiğinde nasıl bir sanatçıya dönüşebileceğini görebiliriz.
Kısacası roman, birbirine tamamen zıt iki gencin; hem duygusal hem de entelektüel düzeyde kurdukları güçlü çekim sayesinde nasıl derin bir dostluk geliştirdiklerinin hikâyesidir. Narziss, kitabın bir yerinde Goldmund’a şöyle der:
“Amacımız iç içe geçmek, birbirimize dönüşmek değil; birbirimizi tanımak, birbirimizi gerçekte nasılsak öyle görüp buna saygı duymaktır.”
Zaten asıl mesele de bu değil mi? Birbirimizi değiştirmeden, ama birbirimizin en iyi versiyonuna dönüşmesine katkı sağlayabilmek.
Okuyun Pişman Olmazsınız
·
145 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Sepetimde olan bir kitabın incelemesini okumak iyi geldi, merakım arttı... Emeğinize sağlık! 🤌🏻😊
