Bir evin direğiydi babam,
Sessiz konuşur, çok şey anlatırdı.
Omzuna dünya yıkılsa bile
“İyiyim” deyip geçerdi.
Ben çocukken güçlü sanırdım onu,
Hiç yıkılmaz, hiç gitmez gibi…
Meğer en sağlam dağların bile
Bir vakti, bir çöküşü varmış gizli.
Şimdi ev aynı ev değil baba,
Kapı aynı kapı ama eksik bir ses var.
Çayın buharı yükseliyor yine,
Fakat masada derin bir sessizlik oturur.
Sen gidince anladım;
Bir adam ölmez sadece…
Bir evin gölgesi çekilir üstünden,
Bir evlat biraz yetim kalır içten içe.
Bazen seni görüyorum düşlerimde,
Yine o eski ceket sırtında.
Bir şey demiyorsun uzun uzun,
Ama gözlerin yetiyor hasretime.
İnsan en çok babasına benzerken yorulurmuş,
Şimdi aynaya her baktığımda
Biraz seni görüyorum yüzümde…
Ve içimden sessizce diyorum:
“Keşke bir kez daha konuşabilseydik baba…”
Yunus Destebaşı
·
162 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.