Sergen Özen, İlk Öğretmenim'i inceledi.
9 dk. · Kitabı okudu · 3 günde · 8/10 puan

Gelenek - modernlik arasındaki çatışma ve insanın doğayla kurduğu bağın harmanlanması gibi birçok “doğal” unsur başka diyarlara yolculuğa çıkarır insanı. Hele ki Cengiz Aytmatov’un imzası varsa bu hikayelerde, tadından yenmez. Samimi, bir o kadar içten olan üslup kitabın sonunu çabucak getirir; çok önemli değildir kurgusu bu içtenliğin yanında. Hayallere bir dokunuş yapsın küçük de olsa, aksın götürsün bir yerlere yeter ki…


Her toplumun, cemiyetin içinden bilge ve aydın kişiler çıkar. İngiltere de olsa, Zimbabwe’nin bir kasabası da olsa durum değişmez. Ancak, düşük olanaklar ve yaşam koşulları o devin uyanmasına imkan vermez. Yokluk insanları ayırt etmez, etmemeli de. O ruh, Kendi kıstırılmışlığı içinde insana, ülkesine ve topluma hiçbir şey vermeksizin yaşamı boyunca sönük kalır. Hayat herkese eşit şartlar sunmaz ne de olsa. Ama bazen kaderin cilvesi olarak, tarihin henüz tanıştıramadığı o şanssız kişilerin hala yeryüzünde olduğunu düşünmek bile yüreklere su serper.
Uyuyan dev dedik, ya uyuyan bir topluluksa? Kendilerini karanlığın kisvesine bırakıp bir geleceği olanları da aynı derinliğe çektiklerinde hangi güç onları su yüzüne çıkarabilir? Kayboluşların kabulü olarak susmanın tercih edildiği bir yerde, öğrenmenin getirdiği farklı kültürleri tanıma, bir dili öğrenerek o medeniyetin mirasına konma gibi düşün özgürlüğünün içindeki bütün üstün vasıfların reddedilmesi ancak küçük, monoton yaşama şeklini benimsemiş tembel, bir o kadar korkak düşünce yapısına sahip karakterlerin ortak zihni olsa gerek.


Bir çocuğun eğitimine ket vurulması genellikle ücra bir köyde geçimlerini tamamen tarım ve hayvancılıkla uğraşarak kazanan, yaşanılan çağda güçlü olabilmek için gereken birtakım şeylerden haberi olmayan karanlık düşünce yapısına sahip insanlar tarafından benimsenmiştir. Sanayi devriminden bu yana hızla gelişerek bugünlere uzanan teknolojinin birçok şeyi değiştirmesi aynı zamanda imha etmesi insanlık tarihi açısından büyük gelişmeler olabilir. Ancak 21. Yüzyılın modern insanının doğayı soluyan ve yine geçimini oradan sağlayan bir insandan daha mutlu olmadığını herkes tahmin edebilir. İnsanların birbirlerine kolay ulaşabileceğinden ya da daha kolay elde edebilecekleri düşüncesi yerine, ‘insanlık nasıl daha mutlu olabilir?’ düşüncesi geliştirilseydi, bugün çok farklı bir yer olarak görebilirdik dünyayı. Zamanın getirileri insanın kendi tercihi dışındadır, ama ne olursa olsun yaşanılan zamanda güçlü olabilmek istiyorsa insan, yaşadığı çağa ayak uydurmak zorunda. Demiş ya yazarın biri, ‘düşüncenin getirdiği mutsuzluğu, düşüncenin olmadığı cahil mutluluğa tercih ederim’ diye…


Komünal topluluklar halinde örgütlenmiş, tarım ve hayvancılıkla uğraşan Kırgız toplumu yansıtılır eserde. Bolşevik Devrimi’nden sonra toplum ve bireylerde bir hayal oluşur. Değişim fikrinin desteklenmesi onu hayal olmaktan çıkarır. İnsanlar yeniliğe ve özgürlüğe kapılarını ardına kadar açar…


“İlk öğretmen ilk aşk gibidir!”


O hayalin peşinden koşanlardan biri vardır hikayemizde. Cehaletin kol gezdiği yerde bir şeyleri canlandırmak, ülkesine, Lenin’e ve topluma yararlı bireyler yaratma çabası içerisindedir. Somut bir hedefi, planı ve uygulaması yoktur ama. Buna rağmen zihnindeki davası için birçok şeyi feda ederek zorluklara göğüs gerebilen bir öğretmendir o. Zor yazgı normal olanın kapısını çalmaz ne de olsa. Sahte bir belgeyle çocukların okula gönderilmemesi durumunda yaptırımı olacağını söyleyen Düyşen, ahaliyi yeterince korkutur ve ikna eder. Kutsal bir mesleği icra etmeye koyulan Düyşen, kendine uygun geldiği biçimde, o andaki sezgisiyle seslenir öğrencilerine. Buna rağmen, bütün eksikliğini örter coşkusu ve gücü…


Yıllar önce kendisi için her türlü fedakarlığı yapan öğretmenini unutamayarak büyük bir minnet ve şükran borcu hisseder Altınay. Nasıl hissetmez ki… Zor zamanında elinden tutmuş, ona verebileceği en güzel şey olan sevgiyi baba şefkatiyle göstermiş, evinin odasından, tarlanın işinden kurtararak kendisini ve dünyayı tanımasına zemin hazırlamış. Yaşamında yıldızının parladığı an Düyşen’le karşılaşmasıydı Altınay’ın.


“Beni yaşama, dünyaya, yeni umutlara, kendime güvene kavuşturan o yol, o gün…”


Görev bilincinden öteye gidemeyen samimiyet çok uzaklarda kaldı, kimse onu aramadı. Japonlar’ın meslek ahlaklarına aşırı bağlılığı -köklü bir geçmişleri olmamalarına rağmen, kısa sürede- başarıdan başarıya ulaşmalarının en büyük sebebi. Yapılan bir köprünün hatalı olduğunun anlaşılması üzerine Japon mimarın intihar edişini duymuştu bu kulaklar. İşini davası haline getirmiş insanları gördükçe biraz daha utanıyorum kendimden… Herkes işini sevebilir ama yapabileceği çok daha iyi şeylerin bulunmasına rağmen o yolu göze alanlar da azınlıktadır hep, uğruna bir şeylerden feragat etmek zor gelir. Ama yine de hoşnutsuz yapılan bir işin ziyanından daha kötü değildir bu kesinlikle…
Bir meslek, hele ki eğitimci sıfatını almış bireyin asli görevi yeni nesiller yetiştirme, yeni fikirler aşılama düşüncesinde olmalı. Kendisinin değil, onun almak istediği şeyi görmeli ve buna göre o eğitimi vermeli.


Çocukluğun yaşanıldığı yer, ilk toprak, ilk okul, ilk aşk… Atılan o yeni adımların güzelliği dün gibi tazedir anılarda…

“İnsan bir şeyi sevdiyse kendine saklamamalı, hayatında güzel bir yer edinmiş her insana tanıtmalı.”

Hüseyin Ç., bir alıntı ekledi.
27 dk. · Kitabı okuyor

HUSREV - (Tavırları tamamiyle delice. Kendisine mahsus işaretlerle.) Çünkü bir adam yaratmağa kalkıştım. Bir adam yaratmak. (Müzik cümleleri noktalıyor. Husrev çıldırıyor.) Bir adam yaratmak... Ona bir kafa, bir çift göz, bir burun, bir ağız uydurmak. Ona göre bir beyin yapmak ve göğsünün içine bir kalb takmak. Saat gibi işlesin, kanını vücudunda döndüren bir kalb. Bir kalb, anlıyor musun? Güya duyan, acılarına, sevinçlerine yataklık eden yer de orası. Bir kalb. Bitti mi? Biter mi? Bu adama bir de kader çizmek lâzım. Bu adam yaşıyacak, gezecek, tozacak, başından bir şeyler geçecek. Bu adamın meselâ bir babası olacak. O baba bir incir dalına asılmış bulunacak. Sonra o da... Eeee? (Haykırır) Ben Allah mıyım?

Bir Adam Yaratmak, Necip Fazıl KısakürekBir Adam Yaratmak, Necip Fazıl Kısakürek
Özge, Eşekli Kütüphaneci'yi inceledi.
55 dk. · Kitabı okudu · Beğendi · 10/10 puan

Mustafa Güzelgöz gibi birkaç profesör, birkaç sınıf öğretmeni, birkaç anne baba, birkaç avukatımız olsaydı mesela yeter miydi ? Bence yeterdi.
Ürgüp'te yaşayan Mustafa Güzelgöz'ün kitaplardan bahsederken hissettiği o '' aydınlık '' olabilseydi keşke daha çok insanımızda. Hikayenin gerçek olması beni o kadar etkiledi ki, Ürgüp'e gitmek istedim biter bitmez. Bir kütüphanesinden kitap almak, okumak istedim. ' Eşeklerle köye taşıdığın kitaplara değdi bak ' demek istedim. Kitap sevgisini, kitaplarla gelecek olan aydınlığa inancı beni çok mutlu etti. Kitabı okurken sürekli mutlu oluyorsunuz.
Çöle su götürmek bile daha kolay artık kitap okuma sevgisini aşılamaktan. Bu yüzden biz de Mustafa Güzelgöz'ün girişimlerine destek olalım. OKUYUN, OKUTTURUN.

Kalk Yerinden(Çocuklar Ağlamasın)
....
Sevmekle baslar yaşam 
Önce Yaradanı sever insan 
Bir böceği,bir çiçeği, 
Bir kediyi bile severken 
Kaliteli olsun yaşam 
İnsan kendine yaşamdan pay biçerse 
Yaşamda yerini doğru çizerse 
Sevmenin tadına varırmış. 
Dilde olmazmış sevmek, 
Yürekten gelirmiş 
Ataya,dosta,sevgiliye,kardeşe 
Yanında olurmuş en zor günlerinde 
Beklemezmiş gel yanıma desin diye 
Al elimi dermiş her seferinde 
El uzatılırmış muhtacım diyene

Komşunun aç kaldığı yerde 
Oruç tutsan helal olmazmış 
Namaza dursan beş vakit 
Camilere gitsen her Cuma da 
Oruçlu olsan onbir ayın sultanında 
Dile karışırsa helal olmayan heceler 
Nafile edersin duanı

Yol Rabbim in yoludur 
Göz Rabbim de 
Yürek atışı helal lokmadan geçermiş 
Yürek atışı helal sözden geçermiş 
Uzak yerlerde üşüyen çoçuklar potinsiz gezermiş 
Ağlarmşþ bir çocuk annesinin eteğinde 
Bir lokma ekmek için 
Dolaşırmış çöplüklerde, 
Taşı kaynatan nineyi anlatan hikayeyi 
Anımsarsa insanlık yeni baştan dogar

Kalk oturduğun yerden 
Yolun yol değil 
Karnın doyduysa 
Allah'ın yolunda sözün doğruysa 
Bugün o gündür 
Kalk oturduğun yerden 
Rabbim den af dile 
Zor gününde yanıbaşında 
Bir kırlanıç biterse, 
Al yanına beraber uçun doğrunun yolunda 
Çift uçar kırlangıçlar 
Seninle ağlayan çoçukların yurduna

Anam ağlar babam ağlar 
Dostlar yanıbaşımda çiçek açar 
Kardelen olurum,açarım gönüllerde yagarken kar 
Başka çiçek bilmem,gözyaşımı akıtmam yabana 
Umut olurum her yeni günde çiçeklerim yeniden açar 
Benim gönlümde güneş çocuklarla doğar 
Sakın unutmayın çocukları 
Kar geliyor kapatacak yolları 
Bir yudum ekmeğe bile öylesine muhtaçlarki 
Van da,Urfa da,Elazğ da 
Bir sokak ötede evinin yanıbaşında 
Ağlar annesinin omzunda bir çocuk 
Akarken çatıdan yağmur damlaları 
Gönlünü gönder,bir ufacık battaniyen yok mu 
Bırak boş işleri 
Kalk yerinden bir postalık para yeter

Ayların Sultanındayız 
Çocuklar aç kalmış, 
Ataları bir kalem bile alamamış 
Zor günde yaşam örnekleriyle dolmuş taşmış 
Paranı,pulunu vaktini iki lakırtıya harcarsın 
Oruç,namaz diye hayrırız 
Yapalım hepsini birden 
Elden öte kendimize 
Doğruları getirelim evrende 
Öğretelim önce kalbimize 
Af dileyelim yanlışlar için Rabbime

Kalk yerinden 
Bak karşý da bir çoçuk ağlıyor 
Mardin de,Hakkari de İstanbul un varoşlarında
El verin sussun çoçuklar 
Aç kalmasın insanlar. 
Ayların Sultanındayız 
Boşa geçirilen zamanda 
Namaz kılıp,oruç tutsan da 
Doğrudan şaştınsa 
Sık silahını yalana yada ruhuna 
Yolun açık doğru sözde 
Namusun doğru sözde 
Güzel kalpte 
Allah verir aman dileyenlere 
Af dile 
Gerisi nafile 
Rabbim duyar sesini...! ! ! 
Ona sığın. 
Unutma çok uzakta evladın gibi 
Bir çocuk ağlý yor akan çatının altında 
Ya ağlayan evladın olursa? 
Başka ana baba sana koşmaz da 
Sormaz mı evladın,neredeydin, 
Ey baba,ey ana? ? 
Lakırtılarla gün doldurdunsa

Bak o çocuk; 
Aç karnında zoraki oruçta 
Kalk yerinden 
Zaman geldi 
Haydi.. 
Uzat Elini... 
Kendine bekleme 
Sen uzat ki 
Uzansin sana eller 
Namını eller değil Rabbim duysun 
Namusunu eller değil Rabbim bilsin 
Şanını eller değil ağlayan çocuk yüceltsin 
Haydi ne duruyorsun? 
Dilden suya aksın doğrular 
Zor günde kucaklansın dostlar,çoçuklar 
Edilsin dualar

Kalk yerinden 
Ağlayan çoçuk susmalı 
Duyun Eller,Payeniz iki lakırtıya değil 
Çocuklara olmalı 
Bin veren Rabbim için 
Bir doğru yolu açmalı 
Çünkü bu ay ayların Sultarı 
Ramazan-ı Şerif.. 
Hoşgelmiş 
Doğdu yol için,doğru söz için 
Affeylemek 
Yardım elini uzatmak için 
Sizlere,bizlere birer dua almak için 
Çok uzaklardan gelmiş

Haydi kalk yerinden 
İki lafla peynir gemisi yürümez 
İki kelam Rabbim e gelmez 
İstersen 
Orucunu tut,namazını ki 
Ama önce 
Aç olanları doyur 
Yalanlarını kilitle Kaf Dağý na 
Gitmeli ağlayan çocukların ataların yurduna

Çocuklar ağlamasın! ! ! 
Bir tek gözyaşını silerek bile alalım birer dua. 
Hayredelim,hoşgeldin diyelim Ramazan a...

Velakin bunların hiç tüketmeyelim diğer aylarda da! ! !

Sevtap Sevim

İlhan Bardakçı KUDÜS'TE BİR ONBAŞI
"Yıllar önceydi, sene 1972. O zamanlar genç bir gazeteciydim. Türkiye’den bazı siyasiler ve iş adamları İsrail’e resmi ziyarette bulunuyorlardı. Biz de gelişmeleri izlemek için oradaydık. Bir sıcak mayıs akşamıydı. Her ziyarette olduğu gibi sıradan bir işti anlayacağınız.

 Ziyaretin dördüncü günü bize tarihi ve turistik yerleri gezdirmeye başladılar, kafile olarak Mescid-i Aksa’ya vardık. Heyecanlanmıştım asırlık merdivenlerden yukarı çıkarken. Üstteki avluya ‘on iki bin şamdanlı avlu’ diyorlar. Yavuz Sultan Selim Han, Kudüs’e gelince bu avluda on iki bin şamdan mum yaktırmış. Koca Osmanlı ordusu yatsı namazını o mumların ışığında kılmış, adı oradan geliyor. 

Avlunun kenarında biri dikkatimi çekti. Doksan yaşlarında bir adam… Üzerinde kendinden daha yaşlı bir asker üniforması; her yanı yama içinde, hatta bazı yamaların bile tekrar yamanmış olduğu bir elbise... Asırlık ağaçların gövdesindeki halkalar misali yamaları yaşını göstermeye çalışıyordu sanki. 
Orada ayakta bekliyordu, sırtına zorla yapıştırılmış gibi duran hafif kamburu da olmasa dimdik duracaktı. İki metreye yakın boyu ile yaşlıydı ama bir o kadar da vakur. Şaşırmıştım. 

‘Acaba bu adam bu sıcakta güneş altında neden dikilip duruyor’ dedim içimden. Bizi gezdiren rehbere sordum; ‘Ben kendimi bildim bileli her gün buraya gelir. Akşama kadar bekler. Ne kimseyi dinler, ne de kimseyle konuşur. Sadece bekler, delinin teki herhalde.’ dedi. Bu yaşta bu sıcakta sebepsiz beklemeyeceğini biliyordum. Bembeyaz sakalının hafif titremesi rüzgardan mıydı, senelerin bedene yüklediği ağır yükten mi bilemedim. Kafasında eski bir kalpak, sanki kanatlanıp gidecek bir kumru misali bekliyordu. 

Konuşmakla konuşmamak arasında kararsız kaldım. Yanına yaklaştığımı fark etti, ama kımıldamadı. ‘Selamün aleyküm baba.’ dedim. Başını biraz bana doğru çevirdi, durakladı ve çatallanmış titrek bir sesle “Aleyküm selam oğul.” dedi. ‘Hayırdır baba sen kimsin, burada ne yapıyorsun?’ dedim. “Ben...” dedi titreyen bir sesle. “Ben, Osmanlı Ordusu, Yirminci Kolordu, Otuz Altıncı Tabur, Sekizinci Bölük, On Birinci Ağır Makineli Tüfek Takımı Komutanı Onbaşı Hasan’ım.” Sesinde titreme kalmamıştı. Genç bir askerin tekmil vermesi gibi tekrarladı: “Ben Iğdırlı Onbaşı Hasan’ım. Bizim bölük Cihan Harbi’nde Kanal Cephesi’nden İngiliz’e saldırdı. Cânım ordu Kanal’da yenildi. Artık geri çekilmek elzem idi. Ecdat yadigârı topraklar bir bir elden gidiyordu. İngiliz, sonra Kudüs’e dayandı, şehri işgal etti. Biz de Kudüs’te artçı bölük olarak bırakıldık.” dedi.

Osmanlılar, İngiliz girinceye kadar geçen zaman içinde mübarek belde yağmalanmasın diye oraya bir artçı bölük bırakır. Eskiden bir kenti ele geçiren devlet, asayiş görevi yapan yenik ordu askerlerine esir muamelesi yapmazmış. Zaten İngilizler de Kudüs’ü işgal ettikleri zaman halk çok tepki göstermesin diye küçük bir Osmanlı birliğinin şehirde kalmasını istemişler.

Sonra anlatmayı sürdürdü: “Bizim artçı bölük elli üç neferdi. Mütarekeden (Mondros Ateşkesi) sonra ordunun terhis edildiği haberi geldi. Başımızda kolağamız (yüzbaşı) vardı. ‘Aslanlarım, devletimiz müşkül vaziyettedir. Şanlı ordumuzu terhis ediyorlar, beni İstanbul’a çağırıyorlar. Gitmem gerek, gitmezsem mütareke emrini çiğnemiş, emre itaatsizlik etmiş olurum. İçinizden isteyen memleketine avdet edebilir, ama beni dinlerseniz sizden tek isteğim var: Kudüs bize Sultan Selim Han Hazretleri’nin yadigârıdır. Siz burada nöbeti sürdürün. Sonra halk ‘Osmanlı da gitti, bundan sonra bizim halimiz nice olur!’ demesin. Fahri Kâinat Efendimiz’in ilk kıblesini Osmanlı da terk ederse gâvura bayramdır. Siz, İslam’ın şerefini, Osmanlı’nın şanını ayaklar altına aldırmayın.’ dedi. 
Bölüğümüz Kudüs’te kaldı. Sonra upuzun yıllar bir anda bitiverdi. Bölükteki kardeşler teker teker Cenab-ı Hakk’ın rahmetine kavuştu. Düşman değil de yıllar biçti geçti bizi. Bir ben kaldım buralarda. Bir ben, koca Kudüs’te bir Onbaşı Hasan.” dedi. 
Alnından akan ter, gözyaşına karışıyor, kırış kırış olmuş yüzünde kendi yol bulup akıyordu. Konuşmaya devam etti: “Sana bir emanet var oğul, nice yıldır saklarım. Emaneti yerine teslim eden mi?” dedi. ‘Elbette’ dedim. Sanki Türkiye’ye haber göndermek için birini bekliyordu. “Anadolu’ya vardığında yolun Tokat sancağına düşerse Mescid-i Aksa’ya beni nöbetçi bırakıp burayı bana emanet eden kolağam Mustafa Kumandanımın yanına git. Ellerinden benim için öp ve de ki: ‘Kudüs’ü bekleyen 11. Makineli Takım Komutanı Iğdırlı Onbaşı Hasan o günden bu yana bıraktığın yerde nöbetinin başındadır. Nöbetini terk etmedi, tekmili tamamdır hayır dualarınızı beklemektedir kumandanım.’ de.” ‘Tamam’, dedim. Bir yandan gözyaşlarımı gizlemeye, öte yandan dediklerini not almaya çalışıyordum.

Nasırlı ellerine sarıldım sonra öptüm öptüm. ‘Allah’a emanet ol baba’ dedim. “Sağ olasın oğul. Bizim için dünya gözü ile o mübarek Anadolu’yu görmek mümkün değil. Var sen selam götür tanıdık tanımadık herkese.” dedi. Kafileye geri döndüm, sanki bütün tarihimiz kitaplardan canlanmış da karşıma çıkmıştı. Rehbere durumu anlattım, inanamadı. Adresimi verdim, bu askeri takip etmesini, bir şey olursa bana mutlaka haber etmesini istedim. 

Türkiye’ye gelince verdiğim sözü yerine getirmek için Tokat’a gittim. Askerî kayıtlardan Kolağası Mustafa Efendi’nin izini buldum. Vefat edeli yıllar olmuştu. Sözümü yerine getirememiştim. Ardından seneler birbirini kovaladı. 1982’de bir gün ajansa geldiğimde bir telgrafım olduğunu söylediler. Rehberden gelen bir tek cümle yazılıydı: “Mescid-i Aksa’yı bekleyen son Osmanlı askeri bugün öldü.” "

Uğurtan Ciğer, Sofie'nin Dünyası'ı inceledi.
2 saat önce · Kitabı okudu · 3 günde · Beğendi · 9/10 puan

Felsefeye giriş olarak tercih edilesi bir kitaptır. Daha önce bu yönde bir kitap okumamış insanları sıkmayacak ölçüde anlatımı masalsıdır. Baba ve kızı arasındaki diyaloglardan ve kurgulardan felsefe akımlarını, filozofları öğrenirsiniz. Akıcı bir kitaptır. Tek bir kere okumakla kalınmayanlardandır.

Ferit Demirbağ, Kuşlar Yasına Gider'i inceledi.
 3 saat önce · Kitabı okudu · Beğendi · 10/10 puan

Hasan ali toptaş bildiğimiz üslubunun dışında kaleme aldığı bir eser.babasını kaybetmenin korkusunu sürekli yaşayan bir erkek evladın gözünden bakmış olaya ve çok içli biçimde işlemiş.bitince boğazımın düğümlendiğini hissettim.bu arada türkülerden bahsederek kültürümüzden kesitlerde sunmayı ihmal etmemiş.kültürümüzdeki baba ve oğul ilişkisini çok iyi anlatmış.baba ve evlat içten sever de söyleyemez ya! O misal.

Hilal Kılıç, Kral Oidipus'u inceledi.
3 saat önce · Kitabı okudu · 8/10 puan

Kral Oidipus, Sophokles tarafından yazılan bir Yunan tragedyasıdır.

Laios, çocuğunun kendisini öldürüp annesiyle de evlenme kehanetinin içerisinde bulur kendisini. Yani oğlu hem baba katili hem de annesinin kocası olacaktı. Kral ve karısı onu bebekken ayaklarından bağlayıp bir çobana verirler. Onu bir yere atmasını ya da öldürmesini isterler. Fakat çoban bebeğe kıyamaz onu öldüremez. Ne yapacağını düşünürken çocukları olmayan kral ve kraliçe aklına gelir. Ve kaderin engellenemeyişi bu eşsiz eserde en güzel ifâdesini bulur.

Kral Oidipus kendisinden emin, inatçı ve biraz da paranoyak biridir. Olmayan şeyleri kendinden emin bir eda ile hükmeder.

Ayşe Karabacak, bir alıntı ekledi.
4 saat önce · Kitabı okudu · İnceledi · 6/10 puan

Baba, müstehcen olmaktan çok —çocuk doğurmanın tiksindiriciliği ve ahlâki çarpıklığından bir derece uzak bir kavramı ima ettiği için— salt kaba sayılıyor, pornografik bir ahlâksızlıktan çok belden aşağı bir terim olarak görülüyordu.

Cesur Yeni Dünya, Aldous Huxley (Sayfa 159 - İthaki yayınları)Cesur Yeni Dünya, Aldous Huxley (Sayfa 159 - İthaki yayınları)