Büyülü Bir anlatımı olan hikâye okumak ister misiniz?
Peki ya gerçek hayata dayanan akıcı bir roman?
Karakterimiz kendi hikâyesini arıyor. Bir yolculuk yapılıyor saatler süren. Anadolu'dan 1890'ların İstanbul'un tarihi sokaklarına uzanan melankolik bir hikâye. Yüzyıllık bir aşkın merkezinde.
Markus ve Fariba aşkına tanıklık ederken onların ruhlari / aşkı kahramanlarımızın bedenlerinde kavusabilecek mi bakalım Galata Kulesi'nde?
Beni etkileyen çok cümle olduğu için buraya sığmayanları yoruma yazdım.
Sizi en çok etkileyenleri de merak ediyorum.
Çıkış yolunun güzel olacağını ve asla geri dönmeyeceğimi umarım. (Frida Kablo)
Yolculuk bizi kendimize getirir. ( Albert Camus)
İnsan kendisini saçlarından tutup da, bir tur bu kökü ile birlikte topraktan söker gibi kaldırıp silkelemeli bazen.
Beni tanıyan herkesin gözünde kuşkusuz onlarca farklı ben vardır.
Ben hiç bağırmadım avaz avaz çeyrek asırdır. Doğduğum gün hariç.
Çoğu zaman bu dünyaya ait olmadığım hissine katılıyorum. Burası bitecek ve asıl yere ayak basacakmışım gibi hep. Her gün acele ediyorum. Savaş halinde teyakkuzdayım. Gürültüde. Savunmadan. Sessiz gürültüsüz bir şekilde yaşanmıyor mu bu yerde? Dünün acısı yarının kaygısıyla ters dönmüş Bir kaplumbağa gibi debelenip dururken çok yara aldım. İçimdeki sinsi hayvanla yüzleşmekten utandım kaç kez. Kaçtım. Olmazlara ayak diredim.
Payına düşenden fazlasını istiyordu açgözlü insanoğlu.
Sonrasında gelen bütün kadınlar Havva'nın günahının bedelini ödercesine acı çeke çeke yaşadılar yeryüzünde ve yaşıyorlar.
Kendini çok güçlüymüş gibi gösterebilir insan fakat bu saklanmaktan başka bir şey değildir.
Aah o güzel kadınlar! Yanlış adamların balkonlarında -- mış gibi yaşayıp gidiyorlardı işte farkına bile varmadan. Başka bir dünyanın varlığından bile habersiz.
Bazı insanlarla görünen yollar daha kolay olur.
Yer çekimi var diye mi ağır geliyor bazı acılar?
Ayaklarımın üzerinde dimdik yürüyebildiğimi yeniden görmeliydim.Geçiyordum zamanla acılar ama onu yaşamış olmak geçmeyecekti.
·
33 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.