Jean Teulé, Bazı insanlar çiçek almak için girer dükkânlara…
Bazıları kitap almak için.
Ama İntihar Dükkânı içindeki insanlar, yaşamaktan yoruldukları için giriyor o kapıdan. İşte kitabın insanın içine işleyen tarafı tam burada başlıyor. Çünkü bu dükkân ölüm satan bir yerden çok, umudunu kaybetmiş ruhların sessizce sıraya girdiği bir bekleme salonu gibi. Cam vitrinin arkasında duran şeyler yalnızca zehirler ya da ipler değil; hayal kırıklıkları, tükenmişlikler ve artık hiçbir sabaha inanmayan insanların yorgunluğu. Şehir gri değil sadece… Sanki insanların içi de küflenmiş. Ve en korkutucu olan şey, herkesin buna alışmış olması.
Hayatın ağırlığını artık omuzlarında taşıyamayan insanların, son çare gibi bir dükkânın kapısını araladığı karanlık bir dünya… İntihar Dükkânı tam olarak böyle bir atmosferin içinde insanı rahatsız eden ama bir o kadar da düşündüren bir hikâye sunuyor.
Tuvache ailesini en güçlü taraflarından biri karakterlerin taşıdığı,anlamlar. Mishima Tuvache, ailesinin soğuk düzenini sürdüren, duygularını bastırmış ve karamsarlığı hayat biçimine dönüştürmüş bir baba figürü olarak karşımıza çıkıyor. Lucrèce Tuvache ise ölüm fikrini sıradanlaştırmış, sevgisini bile karanlık bir disiplin içinde yaşayan bir anne profili çiziyor. Vincent’ın içine kapanık ve huzursuz yapısı, Marilyn’in ise kırılgan ama sisteme uyum sağlamaya çalışan ruh hali, bu ailenin yıllardır mutsuzlukla beslendiğini hissettiriyor. Fakat tam bu karanlığın ortasında doğan Alan karakteri romanın bütün dengesini değiştiriyor. Sürekli gülümseyen, hayat dolu, iyimser ve umut taşıyan Alan; yalnızca ailesine değil, romanın atmosferine de ışık gibi düşüyor. Onun yaşama tutkusu, dükkânın ölüm merkezli düzenine ters düştükçe hikâye ironik bir dönüşüm yaşamaya başlıyor.
·
42 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.