🍁-ilk kez varlığımı aşan bir kadın gördüm
o da başka bir gözle baktı yaşamıma
hiçbir şey kurtaramadım aşktan kendi payıma.
incecikten büyüyen bir tohumun
patlamadan önceki şehvetini sezmeliymiş insan
zira, pişmanlıkmış her başlangıçtan geriye kalan.
susma, ey içimdeki alıngan tomurcuk
ölüme giden yol onun gözlerinden geçiyor.
umulması yasak olan ürkek bir çiçekmiş O.
bir vesveseymiş kalbimi bıktıran.
sürekli devam eden bir sıradanlık içinde,
eski bir hikayeyi başa sarmak istemiyorum artık.
kendiliğinden olmayan şey, aşk bile olsa 'yüktür.'🍁
Yıldırım Kerem Çambel
“burası 'no mahrem' uğrağı mı?
-şairlerin lâlettâyin kız ayarladığı-
oysa ben seğirtmedim her güzele
ve kimseden istemedim bir bûse
kitaplarda saklı yaralar gibiyken onların yüzleri,
vişneçürüğü rujları akıyorken dudaklarından,
ne bir damla gözyaşı koparmak isterim gözlerinden
ne de zorla bir gülümseme yanaklarından...
gönle ağır gelen şeylerden bahsedemem artık;
nereye sığınabilir ki kendinden kaçan,
yanlış kurulmuş bir hayale aşkı emanet edemem.''
Yıldırım Kerem Çambel