Kitabın konusu: Endura'nın batmasıyla Kuzey Merika Yüksek Bıçağı olan Goddard, tırpanlar için yeni dünya düzenini getirmiş ve kuralları kendi lehine olacak şekilde düzenlemeye çalışmıştır.
Neden olduğunu bilmiyorum ama ilk iki kitaba kıyasla bu kitap bir türlü akmadı. Anastasiya ve Rowan'dan sonra Greyson'a alışmıştım ama hala inatla kitaba birilerinin eklenmesinden mi sıkıldım, heyecanlı olmaması mı beni etkiledi, bilmiyorum ancak ilk iki kitaba kıyasla benim için ortalama kaldı diyebilirim. Yine de Goddard hariç tüm karakterleri seviyorum, Rand'ı bile. Eğer kitabı beklentisiz okursanız belki benden daha çok sevebilirsiniz. +14 bir kitap diyebilirim.
Spoiler olabilecek yorumuma gelirsek iterasyonun ne olduğunu anlayana kadar feleğim şaştı diyebilirim. Bunun dışında bazı sayfalarda bir rahibin tefsiriyle diğerinin analizini okuyorduk, onların sebebini hala anlamadım. Fırtına Bulutu'na üzüldüm. Astrid'e daha çok üzüldüm. Normalde bu kitap sondu diye biliyordum, Devşirmeler çıkmadan önce öyleydi ama cidden son bu olsaydı bu sondan hiç de tatmin olmazdım. Goddard ve Rand'a ne oldu? 117 yıl boyunca o gemide neler yaşandı? Asıl ana karakterlerden biri Rowan olmasına rağmen onu neden bu kadar az okuduk? Koca bir kitap boyunca tutsaklığı dışında bir şey görmedik. Bir ara yazarın kayıp adayı da unuttuğunu sanmıştım ama unutmamış. Tamam her şey yavaş olması gerekiyordu, onu anladım ama şimdi ilk kitaptan çıtayı bu kadar yükseltmişken ben daha farklı şeyler bekledim şahsen. Çan'ın çıkmasını, Tonistlerin sırf Fırtına Bulutu'yla konuşabiliyor diye onu peygamber ilan etmesini beklememiştim. Greyson'ı severim yanlış anlaşılmasın ama bir şeyler bozuktu bu kitapta.
Kısacası en baştada da dediğim gibi ilk kitaplarına nazaran daha az beklentiyle okursanız sevebileceğinizi düşünüyorum ama benim gibi okursanız ortalama bulabilirsiniz bence. Bugünlük yorumum bu kadar, kendinize iyi bakın!
·
32 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.