Rüyalar Anlatılmaz, insanın zihninde yalnızca bir hikâye bırakmıyor; uzun süre çıkmayan bir his bırakıyor. Nermin Yıldırım bu romanda gerçekle düşü, hafızayla vicdanı, geçmişle bugünü öyle iç içe geçiriyor ki okur bir noktadan sonra kitabı okumuyor da sanki birinin zihninde dolaşıyormuş gibi hissediyor. Romanın en güçlü tarafı tam da burada başlıyor: anlattığı şey yalnızca olaylar değil, insanın kendi içindeki karanlıkla kurduğu ilişki.
Kitabın merkezinde bastırılmış duygular, yarım kalmış hesaplaşmalar ve insanın kendinden bile sakladığı gerçekler var. Ama bunu klasik bir dram diliyle değil; rüyaların bulanık, huzursuz ve büyüleyici atmosferiyle anlatıyor. Okurken sık sık “Şu an gerçekten ne oluyor?” diye düşünüyorsunuz ama bu kafa karışıklığı rahatsız etmiyor, aksine kitabın içine daha çok çekiyor. Çünkü romanın dili de yapısı da bilinçli olarak bir rüya mantığıyla ilerliyor. Zaman kırılıyor, anılar birbirine karışıyor, gerçek bazen bir gölge gibi silikleşiyor.
Nermin Yıldırım’ın kalemini sevdiğim noktalardan biri şu: karakterlerini kusursuz insanlar olarak değil, yara almış insanlar olarak yazıyor. Bu yüzden karakterlerle arana mesafe koyamıyorsun. Her birinin içinde biraz korku, biraz pişmanlık, biraz da kaçma isteği var. Ve sanırım kitabın en can yakan tarafı da bu; insan okurken kendine ait bazı duygularla yüzleşiyor. Çünkü roman yalnızca karakterlerin değil, okurun da bilinçaltını dürtüyor.
Kitabın atmosferi inanılmaz güçlüydü. Özellikle bazı bölümlerde üzerimde gerçek bir düş hissi bıraktı. Hani sabah uyandığında gördüğün rüyayı tam hatırlayamazsın ama hissi gün boyu içinde kalır ya… bu kitap tam olarak öyle. Sayfalar ilerledikçe olaylardan çok duygular akılda kalıyor. Bir yalnızlık hissi, bir sıkışmışlık, anlatılamayan şeylerin ağırlığı… Yazar bunları öyle sakin ama etkili bir dille veriyor ki gösterişli cümlelere ihtiyaç duymuyor.
Romanın en sevdiğim taraflarından biri de “rüya” kavramını yalnızca metafor olarak kullanmamasıydı. Rüyalar burada gerçekten hikâyenin dili olmuş. Çünkü insanlar çoğu zaman söyleyemediklerini rüyalarında yaşar. Bastırdığı korkuları, özlemleri, suçlulukları orada görür. Kitap da tam olarak bunu anlatıyor aslında: İnsan en çok kendinden sakladığı şeylerden kaçamaz.
Nermin Yıldırım’ın dili yine çok akıcı ama bu kez daha karanlık, daha melankolik geldi bana. Cümlelerin altında sürekli ince bir hüzün dolaşıyor. Buna rağmen kitap ağır ilerlemiyor; aksine merak duygusu sürekli diri kalıyor. Çünkü okur yalnızca olayların sonucunu değil, karakterlerin içindeki boşluğu da anlamaya çalışıyor.
·
271 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.