Tezer Özlü’nün okuduğum dördüncü kitabı. Çocukluğun soğuk geceleri ile başlayan dostluğumuz, yaşamın ucuna yolculukla devam ediyor. Tezer Özlü’nün en sevdiğim yanı toplumun onayladığı hiçbir kalıba dahil olmayıp, kişisel özgürlüğünü yaşayabilmesi daha doğrusu kendisi olabilmesi. Sınırların ötesindeki sınırsızlığına götürüyor bizi.
“Alışılagelmiş ilişkilere karşı çıktığın an, insanı yadırgıyorlar. Toplumdışı bırakmak için tüm çabalarını harcıyorlar. Toplum dedikleri kitlenin bir aradaki dayanılmaz yabancılaşmasını sanki kimse algılamıyor.”
2 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.