İnsanın Tanrılaşma İsteği
Mihail Bulgakov’un Köpek Kalbi, ilk bakışta absürt ve yer yer eğlenceli ilerleyen bir hiciv gibi görünse de, alt metninde insanın sınır aşma arzusuna dair oldukça karanlık sorular taşıyor. Kitap boyunca zihnimde en çok kalan düşünce ise şu oldu: İnsan, yapabiliyor diye her şeyi yapmalı mı?
Şarikov karakterine yalnızca “kötü” demek kolay olurdu. Fakat onu ortaya çıkaran süreç de en az kendisi kadar problemliydi. Filip Filipoviç’in gerçekleştirdiği dönüşüm, bir başarı gibi görünse de aslında eksik bırakılmış bir yaratım hissi taşıyordu. Çünkü bir bedeni değiştirmek, ona gerçekten insan olmayı verebilmek anlamına gelmiyordu.
Bu noktada kitap bana Frankenstein’ı da düşündürdü. Victor Frankenstein da Filip Filipoviç de kendi sınırlarını aşmaya çalışan, bilgileri ve güçleri sayesinde “yaratma” noktasına yaklaşabilen karakterlerdi. Fakat ikisinin de ortak bir eksikliği vardı: Yarattıkları şeye yalnızca hayat vermek istediler, fakat ona rehberlik etmeyi, yön vermeyi ve sorumluluk almayı tam anlamıyla başaramadılar.
Frankenstein’ın yaratığı dünyayı kendi başına öğrenmek zorunda kalırken, Şarikov’a da yalnızca dönüşüm verildi; fakat vicdan, incelik, aidiyet ve gerçek bir insanlık verilmedi. Belki de bu yüzden her iki yaratım da bir noktadan sonra kendi kurallarını oluşturmaya başladı.
Sanırım iki kitap da farklı yollarla aynı yere çıkıyordu: İnsan, Tanrı’nın alanına yaklaşmaya çalışabiliyor; fakat yarattığı şeyi hiçbir zaman bütünüyle tamamlayamıyor. Çünkü Tanrı verdiğini eksiksiz verirken, insanın yaratımı hep biraz yarım kalıyor.
Açık konuşmam gerekirse, Köpek Kalbi’nin çok daha derinleşebilecek bir potansiyeli olduğunu düşündüm. Daha yoğun psikolojik çatışmalar ve toplumsal sonuçlar görmek isterdim. Bu yüzden beni beklediğim kadar sarsmadı. Ama yine de düşündüren, alt metni güçlü ve oldukça akıcı bir kitaptı.
Satır aralarında buluşmak dileğiyle.
·
140 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Keşke birlikte okusaydık dedim okuyunca. Seninle derinlikli analizler yapmak çok keyifli. Okumayı daha erkene çekeceğim. İnsan doyumsuz bir varlık, her zaman daha fazlasını istiyor. Hep mükemmeli arıyor. Oysa ki kendini olduğu gibi kabul etmeli. Okuduktan sonra inşallah bunu da pekiştiririz. Güzel kalbine sağlık.
