"KİMSESİZLER COĞRAFYASI"
"Hayat, bazıları için hep böyleydi: "Başıma gelse ölürüm," dediğin her şey bir bir başına gelir, yine de ölmezdin. Bu da altın vuruşu olurdu yaşamın. Nefes aldığın sürece devam ettiğini hatırlatırdı sana. Hırslanırdın sen de. "Alacağım var hayattan," derdin ve bu duygu tutardı seni ayakta. Gardını alır, mücadeleye girişirdin, sadece insanca yaşamak için."
6 Şubat: Bir Sabahın Hüznü
O sabah uyandığımızda, dünya henüz karanlıktı.
Saat 04.17. Çoğumuz evimizde, yatağımızda, sıcacık yorganımızın altındaydık. Belki rüya görüyorduk. Belki sabah ezanını bekliyorduk. Belki de bir bebek yeni uyumuştu, annesi sessizce onu kucaklıyordu. Sonra yer sarsıldı.
Sadece toprak değil, yüzyıllardır oralarda duran taşlar, minareler, okullar, hastaneler. Ve insanlar. On binlerce insan. Hepsi aynı anda sarsıldı.
Günler geçti. Saatler değil, yüzyıllar gibi uzayan günler. Enkazdan kurtulanlar oldu. Ama kurtulamayanlar... Onlar artık toprağın altındaydı. Ya da toprağın altında kalmış bir evin, bir umudun, bir masalın altında.
Ve soğuk.
O kadar soğuk ki... İnsan önce enkazdan kurtulmak, sonra da donmamak için savaştı. Kar yağdı. Üstüne yağdı. Belki de gökyüzü ağlıyordu.
Kaybettiklerimiz sadece bina değildi. Kaybettiklerimiz, anılardı. Babaların omzunda uyuyan çocuklar. Annelerin kokusu. Düğünlerde oynanan halaylar. Bayram sabahları. Kapı çaldığında “Hoş geldin” dediğimiz komşular. Mahallenin bakkalı. Parktaki salıncak. Okulun bahçesindeki çınar ağacı.
Hepsini birden kaybettik.
6 Şubat sabahı. Alarmlar değil, gelen bir haber sarsar anlatıcının dünyasını. Hatay. Enkaz. Bekleyiş. Ve o sessizliğin içinde bir adam: Ali.
Bu cümlelerle başlıyor Her Şey Yıkıldığında Geriye Ne Kalır? – ve daha ilk sayfadan anlıyoruz ki bu sıradan bir deprem romanı değil. Bu, iki yasın, iki
·
46 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.