Beni Kararsızlığımla Bırakan Hikâyeler
Sabahattin Ali’nin romanlarını daha önce okumuş biri olarak Değirmen’e başladığımda benzer bir okuma deneyimi bekliyordum. Ancak romanlarındaki daha akıcı ve doğal üsluba kıyasla bu kitapta daha ağır, betimlemeci ve yer yer klasik öykü anlatımına yakın bir tonla karşılaştım. Kısa hikâye formunun getirdiği hız ile uzun betimlemelerin birleşmesi, bazı öykülerde mesafe yaratmama ve tam olarak içine giremememe sebep oldu.
Buna rağmen kitabın güçlü yanları da göz ardı edilemez. Anadolu insanını samimi, derin ve içten bir şekilde yansıtması, toplumsal mesajlarını doğal biçimde hissettirmesi kitabın en değerli tarafları. Özellikle Değirmen öyküsü atmosferi ve taşıdığı duyguyla bende karşılık buldu. Yazarın insanın yalnızlığını, kırılganlığını ve iç çatışmalarını anlatırkenki samimiyeti birçok öyküde hissediliyor.
Öte yandan bazı hikâyeler bugün modern okura fazla melankolik, dramatik ve sade gelebiliyor. Bazı öykülerde karakterlerden çok duygunun ve fikrin öne çıktığını hissettim. Bu yüzden kimi hikâyeler bende biraz ansızın bitmiş gibi bir his de bıraktı. Kitaptaki ağır karamsarlık ve trajedi dozu da dönemin şartlarından besleniyor olsa gerek.
Kitabın başındaki önsöz de okuma deneyimimi etkileyen noktalardan biri oldu. Sabahattin Ali’nin bazı hikâyelerini kendisinin de çok güçlü bulmadığını söylemesi ilginçti. Bu dürüstlük bir yandan saygı uyandırırken, bir yandan da bazı öykülere yüklediğimiz anlamları yeniden düşündürdü bana. Belki de sevdiğimiz yazarlarda eksik kalan yerleri bile bilinçli tercihler olarak yorumlamaya daha yatkınız.
Genel olarak Değirmen, bende net bir hayranlık ya da hayal kırıklığı bırakmadı; daha çok kararsız bir his bıraktı. Etkilendiğim hikâyeler oldu, ama aynı zamanda bana tam ulaşmayan ya da daha öngörülebilir gelen öyküler de vardı. Yine de dönemin ruhunu, insan ilişkilerini ve kırılmış karakterlerini samimi bir şekilde yansıtabilen, üzerine düşünmeye değer bir kitap olduğunu düşünüyorum.
·
513 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.