İnsan bazen birini değil,onun yanında hissettiği hâlini özler.
Nazende”, tam da başlığa yerleştirdiğim cümlesindeki duygunun etrafında dolaşan bir kitap. Hüzünlü ama zarif; kırgın ama sakin bir anlatısı var.
Kitabın en güçlü yanı, “eksiklik” hissini çok yoğun vermesi. Karakterler yalnızca birine değil; geçmişlerine, kaybettiklerine ve olamadıkları kişilere de özlem duyuyorlar. Özellikle sevmenin bazen insanı iyileştirmek yerine daha kırılgan hâle getirdiği düşüncesi kitap boyunca hissediliyor.
Eleştirel açıdan bakınca ise bazı okurlar için fazla melankolik gelebilir. Yer yer tekrar eden hüzün duygusu ve ağır iç konuşmalar, hareketli olay örgüsü seven okuyucuları yorabilir. Ama duygusal yoğunluk arayan biri için bu durum kitabın en güçlü tarafına dönüşüyor. Çünkü kitap “ne oldu?” sorusundan çok “insan ne hissetti?” sorusuyla ilgileniyor.
Özellikle duygusallığın bodrum katında kitaplarda duyguları çok yoğun arayan arkadaşlar için dostluğu güzel bir kitap. Kitaplarınızın bol olmadı dileğiyle, keyifli okumalar dilerim.
·
29 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.