Kuşlar da Gitti, dışarıdan çok sakin görünen ama içten içe insanı üzen bir kitap. Yaşar Kemal bu romanda sadece birkaç çocuğun hikâyesini anlatmıyor; yavaş yavaş kaybolan merhameti, doğayla insan arasındaki bağın kopuşunu ve modernleşmenin geride bıraktığı boşluğu anlatıyor gibi hissettirdi bana.
Kitaptaki çocukların kuş yakalayıp satmaya çalışması başta masum bir geçim çabası gibi görünüyor. Ama hikâye ilerledikçe bunun aslında çok daha acı bir şey olduğunu fark ediyorsunuz. İnsanların eğlencesi ya da alışkanlığı uğruna canlıların özgürlüğünün elinden alınması, kitabın en hüzünlü taraflarından biri.
En çok etkileyen şeylerden biri de şehir atmosferi oldu. İstanbul burada romantik ya da büyülü bir yer gibi değil; daha çok insanı yutan, yalnızlaştıran ve sertleştiren bir şehir gibi anlatılıyor. Çocukların çaresizliğiyle birleşince ortaya çok ağır bir duygu çıkıyor.
Yaşar Kemal’in dili her zamanki gibi çok güçlü. Doğayı anlatırken bile insanın içine işleyen bir hüzün var. Özellikle kuşlarla ilgili bölümlerde, sadece hayvanlar değil sanki insanların içindeki saflık da yavaş yavaş yok oluyormuş gibi hissettim.
Kuşlar da Gitti, bana insanın doğadan koptukça biraz da vicdanından uzaklaştığını düşündürdü. Çok büyük olaylar anlatmıyor ama bıraktığı his oldukça ağır. Sessiz, melankolik ve uzun süre etkisi kalan bir kitap.
·
1 +1'leme
·671 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.