Hakan Günday sanırım benim en sevdiğim Türk yazar. Yazdığı şeyler rahatsız etse bile insanı içine çekiyor. Bu da tam olarak öyle bir kitaptı.
Kitap boyunca “piç” kelimesi sadece aileyle ilgili bir şey gibi değil, daha çok hayata ait hissedemeyen, dışarıda kalan, bir yere tam tutunamayan insanları anlatıyor. Karakterlerin çoğunda o yalnızlık ve ait olamama hissi var. Zaten kitabın alt metninde de biraz bu var bence. İnsanın nereden geldiğinden çok neye dönüştüğü önemli oluyor.
Ama kitapta bazı yerler gereğinden fazla uzamış. Bazı fikirler çok güçlü başlıyor ama aynı etkiyi sürekli veremiyor. Yer yer tempo düştü ve bazı sahneler daha sert olmak için yazılmış gibi.
Yine de Hakan Günday’ın dili ve kurduğu dünya kitabı taşıyor. Rahat bir kitap değil ama insanın aklında kalan tarafları var.