Eğer bir devrim yapmak, isyan çıkarmak istiyorsanız aşık olun. Aşk devrimlerin en yaratıcı olanıdır. Eğer yaşadığınızı kanıtlamak istiyorsanız kendinize bir aşk hikayesi yazmalısınız. Sonu genelde mutsuz biter ki kalıcı olsun, unutulmaz olsun. Mutlu biten aşk hikayeleri bence bitmiş sayılmıyor. Kavuşmak aşkın en büyük sınavı çünkü.
Kitapta aşkı o kadar güzel anlatıyor ki... Ali şu ana kadar okuduğum en 'kafa' karakter olabilir. Uzun süredir okurken ağladığım bir kitap olmamıştı. Kitabı seveceğime çok emindim çünkü kitabı açtığımda karşılaştığım ilk tarih doğum günümdü. İster istemez farklı bir yakınlık kurarak okumaya başladım kitabı. Ben aşk okumayı çok seviyorum. Hele böyle aşkları... İlk görüşte aşk olur mu, buna hâlâ emin değilim ama ilk görüşte o insanla bir hikayenizin olduğunu anlayabilirsiniz.
Kırlangıçların denizcilere evlerini bulmalarında nasıl yardımcı olduğunu biliyor muydunuz? Bu bence karşılıksız bir aşk gibi. Denizcilerin umudu, kırlangıçların umurunda bile değil aslında. Bazen sadece seversiniz, yolunuzu bulmak için o gökyüzüne muhtaçsınızdır ama gökyüzü bunu bilmez. Hayat umutlar ve hayaller üstüne kurulu. Çok büyük hayal kırıklığına uğrarsanız demek ki çok büyük hayaller kurmuşsunuz. Hayal kırıklığına uğradığımızda bir daha hiç hayal kuramayacağız sanıyoruz. Ama her sabah yeni bir hayal oluyor. Farkında değiliz.
Kitabı okurken hep Göğe Bakalım şiirini düşündüm. Hep onun dizeleri yankılandı zihnimde. Sayfaları çevirirken sanki Turgut Uyar arkadan fısıldıyor gibiydi. Uzun lafın kısası ben çok sevdim.
Göğe Bakma Durağı
İkimiz birden sevinebiliriz göğe bakalım
Şu kaçamak ışıklardan şu şeker kamışlarından
Bebe dişlerinden güneşlerden yaban otlarından
Durmadan harcadığım şu gitgide azalan hacimden
Kafamı kaldırıp kaldırıp bu kaçıncı aramaktan
Seni aldım bu arkası gelmezlerin arasından
Biri bizi dinliyor arkamızdan fısıldıyor biri
Göğe bakalım
Aydınlık günlere inanıyorsan dokun bana sık sık
Dokun bana çocukların ağladığı o her yerdeki
O her zamanki her acıyı her sevinci sarmalayan
O geniş o sıcak o dipdiri gövdenle dokun bana
Seni aldım bu daracık sokaklardan bu kimsesiz gecelerden
Bu bitmek bilmez tren seslerinden bu sonsuz yağmurlardan
Götürüp bir yerde insanlara dağıtmak için
Göğe bakalım
Seni aldım sakladım o sular kesik o evler karanlık
O daracık caddelerde o her köşesi dönülmez sokaklarda
Her şeyin yabancılaştığı her şeyin bir hüzün perdesiyle kaplandığı
O akşamüstlerinde o sabah serinliklerinde
Göğe bakalım
Senin bu ellerinde ne var bilmiyorum göğe bakalım
Tuttukça güçleniyorum kalabalık oluyorum
Bu senin eski zaman gözlerin yalnızlığı gibi kurtlar gibi
Asıl umutsuzluk burda başlıyor asıl kalabalık burda
Göğe bakalım
Dünyanın en güzel kenti neresiyse orası için
İkimiz birden sevinebiliriz göğe bakalım
– Turgut Uyar
·
13 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.