Ahmet Telli ’nin dili çok tanıdık bir yerden konuşuyor insana. Hüznün İsyan Olur ’da en sevdiğim şey buydu sanırım; şiirler uzak ya da kapalı hissettirmedi. Hüzün, özlem, kırgınlık, yalnızlık… Hepsi çok sade ama etkili bir şekilde geçmiş dizelere.
Bazı şiirlerde insan sadece bir dizeyle bile durup uzun uzun düşünüyor. Özellikle o melankolik ama direnen tonu kitabın geneline yayılmış gibiydi. Şiirler karamsar değil; daha çok insanın içini sessizce yoklayan bir yerde duruyor.