Söyleme Bilmesinler
Şermin Yaşar bu roman, farklı karakterlerin bakış açıları üzerinden ilerleyen yapısıyla benim için oldukça farklı bir okuma deneyimi oldu. Daha önce olayların bu kadar çok yönlü aktarıldığı bir roman okumamıştım. Kitap boyunca her karakterin kendi açısından ne kadar haklı göründüğünü fark etmek, insanı ister istemez empati kurmaya itiyor.
Romanın en güçlü yanlarından biri, karakterlerin davranışlarının altında yatan psikolojik ve duygusal nedenleri görünür kılmasıydı. Elbette bu nedenler yapılanları meşrulaştırmıyor; ancak insanların seçimlerini, korkularını ve suskunluklarını anlamlandırmamızı sağlıyor.
Kitap ilerledikçe aslında herkesin kendi yaralarını korumaya çalıştığını görmek mümkün oluyor. Yanlış anlaşılmalar, bastırılmış duygular ve yıllarca oluşturulan savunma mekanizmaları karakterlerin hayatlarını şekillendiriyor. Bu yönüyle roman, yalnızca bir aile hikâyesi anlatmıyor; aynı zamanda insanların kendilerini koruyabilmek adına nasıl duvarlar ördüğünü de gösteriyor.
Benim için romanın en etkileyici kısmı ise final bölümüydü. Nurten ve Ethem’in, yıllarca taşıdıkları kırgınlıkların ve yanlış anlamaların ardından birbirlerini gerçekten görmeye başlamaları oldukça dokunaklıydı. Kendilerini korumak için oluşturdukları o “gard”ın yavaş yavaş yıkılması ve birbirlerine samimiyetle yaklaşmaları, romanın duygusal ağırlığını güçlü bir şekilde hissettirdi.
Finalde kullanılan “Söyleme Bilmesinler” şarkısı ise kitabın atmosferini tamamlayan güzel bir detaydı. Tüm acıların, suskunlukların ve eksik kalmışlıkların ardından gelen o sakin yakınlık hissi, romanı benim için unutulmaz kıldı. Son sayfaları yüzümde hafif bir tebessümle kapattım. Hem duygusal hem de düşündürücü yönüyle uzun süre akılda kalacak bir romandı.Duygu ve Düşünce
Şermin Yaşar bu roman, farklı karakterlerin bakış açıları üzerinden ilerleyen yapısıyla benim için oldukça farklı bir okuma deneyimi oldu. Daha önce olayların bu kadar çok yönlü aktarıldığı bir roman okumamıştım. Kitap boyunca her karakterin kendi açısından ne kadar haklı göründüğünü fark etmek, insanı ister istemez empati kurmaya itiyor.
Romanın en güçlü yanlarından biri, karakterlerin davranışlarının altında yatan psikolojik ve duygusal nedenleri görünür kılmasıydı. Elbette bu nedenler yapılanları meşrulaştırmıyor; ancak insanların seçimlerini, korkularını ve suskunluklarını anlamlandırmamızı sağlıyor.
Kitap ilerledikçe aslında herkesin kendi yaralarını korumaya çalıştığını görmek mümkün oluyor. Yanlış anlaşılmalar, bastırılmış duygular ve yıllarca oluşturulan savunma mekanizmaları karakterlerin hayatlarını şekillendiriyor. Bu yönüyle roman, yalnızca bir aile hikâyesi anlatmıyor; aynı zamanda insanların kendilerini koruyabilmek adına nasıl duvarlar ördüğünü de gösteriyor.
Benim için romanın en etkileyici kısmı ise final bölümüydü. Nurten ve Ethem’in, yıllarca taşıdıkları kırgınlıkların ve yanlış anlamaların ardından birbirlerini gerçekten görmeye başlamaları oldukça dokunaklıydı. Kendilerini korumak için oluşturdukları o “gard”ın yavaş yavaş yıkılması ve birbirlerine samimiyetle yaklaşmaları, romanın duygusal ağırlığını güçlü bir şekilde hissettirdi.
Finalde kullanılan “Söyleme Bilmesinler” şarkısı ise kitabın atmosferini tamamlayan güzel bir detaydı. Tüm acıların, suskunlukların ve eksik kalmışlıkların ardından gelen o sakin yakınlık hissi, romanı benim için unutulmaz kıldı. Son sayfaları yüzümde hafif bir tebessümle kapattım. Hem duygusal hem de düşündürücü yönüyle uzun süre akılda kalacak bir romandı.·
35 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.