Eren Gürleyük'ün anlatımındaki en dikkat çekici yanlardan biri, yüksek sesli bir dramatizme ihtiyaç duymadan huzursuzluk yaratabilmesi. Cümleler sakin ilerliyor fakat o sakinliğin altında sürekli büyüyen bir gerilim hissi var. Okur, karakterlerin yaşadığı kırılmaları yalnızca okumuyor, aynı zamanda onların içine sıkıştığı duyguları da hissetmeye başlıyor. Kitabın adı olan "eşik" kavramı da burada çok katmanlı bir anlam kazanıyor: bir kararın eşiği, bir yüzleşmenin eşiği, değişmenin ya da değişememenin eşiği...
Bununla birlikte, kitapta bazı öykülerin oldukça kısa tutulmuş olması zaman zaman okurda eksiklik hissi yaratabiliyor. Özellikle güçlü bir atmosfer kuran kimi metinler, tam derinleşmeye başlamışken hızlıca sona eriyor. Bazı karakterlerin iç dünyasını biraz daha uzun takip etmek ya da öykülerin bıraktığı duygunun daha fazla açılmasını görmek mümkün olabilirdi. Bu durum kitabın ritmini tamamen bozmasa da, bazı öykülerin "tam anlatılmamış" hissi bırakmasına neden oluyor.
Yine de Eşik, çağımız insanının görünmez yalnızlıklarını, alışılmış hayatların içindeki kırılmaları ve modern düzenin birey üzerinde kurduğu baskıları güçlü biçimde hissettiren bir kitap.
·
9 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.