Bir Yalnızlığın Romanıİnceleme
Kitabı okurken bana göre en çok insanın içini yoran şey karakterlerin yaşadıkları değil, yaşayıp da içlerinde tuttuklarıydı. Yusuf’u güçlü yapan şey de buydu sanırım. Sürekli konuşan ya da kendini anlatmaya çalışan biri değil. Çoğu şeyi içine atıyor ama o sessizliğin altında büyük bir kırgınlık olduğu hissediliyor. Bazı yerlerde bu kadar susmasına sinirlendim açıkçası. Özellikle haksızlığa uğradığında bile kendini geri çekmesi insanı yoruyor ama sonra düşününce onun karakterinin tam da böyle kurulduğunu anlıyorum. Muazzez’e karşı da kitap boyunca tek bir duygu hissedemedim. Başlarda en masum bulduğum karakterdi fakat ilerleyen zamanlarda bu düşüncem çürümeye başkadım.Yine de azen hak verdim, bazen çok kızdım. Özellikle annesinin etkisinde kalması ve rahat hayatı görünce değişmeye başlaması bana biraz zayıf bir karakter olduğunu düşündürdü. Yusuf’a karşı dürüst olmaması da rahatsız etti ama yaptığı şeylerden sonra duyduğu pişmanlık hissediliyor. O yüzden tamamen kötü diyemiyorum.
Beni en çok etkileyen yer Selahattin Bey’in ölüm sahnesiydi. Orayı okurken kitabın havası bir anda daha ağırlaştı sanki. Benim yorumumla Sabahattin Ali çok abartılı anlatmadan insanın içine dokunmayı başarmış. Yusuf’un o yalnız kalmış hissi gerçekten geçiyor okuyucuya. Kitabı bitirdikten sonra bile en çok aklımda kalan bölüm orası oldu.
Genel olarak kitabı sevdim çünkü karakterler fazla kusursuz yazılmamış. Herkesin eksik bir tarafı var ve bu da romanı daha gerçek yapıyor. Sadece bazı yan karakterler biraz daha derin yazılabilirmiş diye düşündüm. Yine de uzun süre akılda kalan kitaplardan biri bence ve elbette okunmasını şiddetle tavsiye ediyorum.
·
46 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.