Yaşar Kemal'in belki de en önemli eserlerinden biri olan ince
Memed , bir kahramanlık destanı olmaktan çok ağır bir toplum eleştirisidir.
Dört kitaptan oluşan serinin ilk kitabında ince Mehmed'le tanışıyoruz. Onun bir eşkıyaya nasıl dönüştüğünü yazar usta kalemiyle nakış gibi işlemiş. Halkın kahraman gözüyle baktığı ince Mehmed aslında eşkiyanın ta kendisi.
Kahraman olmaktan çok yerine göre şanslı, yerine göre akıllı ve cesur biri olmasi hikaye boyunca onun en büyük yardımcısı oldu. Fakat erdemli davranışlar konusunda zayıf kaldığını da gördük. Belki de hikâyeye 'doğal' yapısını kazandıran şey bunun gibi unsurlardır.
Kitabı okurken ince Mehmed'e kızdığım yerler de oldu. En basitinden sevdiği kız kendisi yüzünden hapse düşmüşken, bunu telafi etmek için çok geç kalması... Üstelik telafi adına bulduğu çözüm dönem şartlarına uygun olsa da tatmin edici bir çözüm değildi.
Toplumsal adaletsizligi ve zalim düzeni eleştiren Yasar Kemal önümüze safi gerçekliği koymuş. Karakterlerin hem doğal hem de derinlikli yapılarına rağmen kitap serüven kitabı olmaktan çok farkındalık kitabı olmuş.
Bununla birlikte Yaşar Kemal'in anlatım dili de hikayeyi olabildiğince doğal bir atmosfere sokmuştu. Unutulmaya yüz tutmuş deyimlerin, atasözlerinin, deyişlerin, türkülerin söylenmesi sanki Çukurova atmosferini yaşıyormuş gibi, o havayı soluyormuş gibi bir his uyandırdı bende.
Yazarin bütun bu dil özelliklerini ustalıkla kullanması hikayeye
de efsanevi bir hava katmıştı. Bir destan anlatıyormuş gibi yazmış Yasar Kemal... Serinin diger kitaplarını okumak için sabırsızlanıyorum. Devamında neler yaşanacak merak ediyorum.
Yani kısaca , İnce Memed sağlam bir kitaptı!