Dante Alighieri'nin 1308'de başlayıp 13 yıl boyunca yazmaya devam ettiği ve 1321'de ölümünden kısa süre önce bitirdiği epik şiir derlemesidir. Kitapda da Dante'nin öteki taraftaki hayatı ve gördüklerini dünyaya döndüğünde aktarmakla görevlendirilmiş olması ve Dante'nin kendisinin de kitabı bitirdikten sonra görevi bitmişcesine ölmüş olması manidar.
Kitap 3 bölümden oluşuyor: Cehennem, Araf ve Cennet. Her bir bölüm 33 kantodan oluşuyor ve bu kantoların her biri üçer dizelik kıtaların birleşiminden oluşmakta. Olay zaten din ve Hristiyanlık olduğu için üçleme/teslis inancı ve üç sembolizmi de normal karşılanmalı.
Dante, ölmüş sevgilisi Beatrice'in yardımı ve Vergil gibi önemli kişilerin rehberliği ile öteki tarafta yolculuğa çıkar. Cehennem'den Araf'a, oradan da Cennet'e yol alır. Her bir durağında farklı cezalara çarptırılan ya da farklı mekanlarda ölümden sonraki yaşamı deneyimleyen ruhlarla karşılaşır ve konuşur. Buralar çok fazla araştırma gerektirebiliyor çünkü adı geçen ünlü insanlar, olaylar ya da ülkeler 1300 ve daha öncesine dayanmakta. Yani bir anda kavrayacağımız türden atıflar değil.
İşin bariz din boyutunu geçersek psikolojik olarak da modern dünyada faydalanabileceğimiz bir kitap olduğu kanısındayım. Eski zamanlarda yazılan şeyleri okuyup modern hayatta bundan nasıl faydalanılırdı diye düşünmeyi seviyorum. Burada da okurken düşünmüş bulundum. Bana kalırsa Dante'in öteki taraftaki yolculuğu evreni ve Tanrı'yı tanırken aslında insanın kendisini tanımasından ibaret. Dante, Cennet'te Tanrı'yı "Yarattığı bunca aynada kırıldıktan sonra eskisi gibi kendisi kalan sonsuz bir değer" olarak tanımlıyor bir noktada. Bana kalırsa insanın evren ve yaratıcı ile olan ilişkisinin en iyi özetidir bu. Hem bütünün bir parçası hem de kendi benliği olan bir varlık insan. Hem kendi olabiliyor hem de kendi olarak yaratıcısının ve parçası olduğu düzenin bir yansıması da olmayı başarıyor. Okuduğum herhangi bir kutsal metinden daha iyi tarif edilmiş.
Ayrıca psikolojik açıdan bakacak olursak, bir ölümden sonra (sevgilisi Beatrice) Dante yine onun yol göstermesi ile öteki tarafa gidiyor ve öncelikle Cehennem ile tanışıyor. Okurken hep aklıma insanın kötü bir olay yaşadıktan sonra nasıl dibe vurup hayatı kendine zindan ettiği ve işkence çektiği geldi. Buradaki insanlar ayrıca günahkar olsalar da günahlarına dair pek de pişmanlık duymamaktalar. Pek farkında bile değiller. Buradan Araf'a geçtiğimizde ise işlediği günahlar için ölmeden önce tövbe eden ve öldükten sonra da Araf'ta cezasını isteyerek çeken, kendisini daha ileri taşımaya ve düzelmeye çalışan, sorumluluk almış insanlar var. Cennet'e geldiğimizde ise kendisi, diğer insanlar ve hayat hakkında bilinçli, sorumluluk sahibi ve fedakar insanlar bulunmakta. Buradakiler iç karartıcı ve yürek bağlayıcı tüm sıkıntılardan kurtulup mutluluğa ve sevgiye ermişler. Dikkatimi çeken bir kısım ise bunların arasında çok iyi hayat yaşamış olanların yanında günah işlemiş olup cezasını çektikten sonra oraya girmiş olanlar da olması. Yani insan doğuştan kötü değildir, çabalayarak kendini düzeltebilir. Ayrıca Cennet'te olan tüm insanlar üstüne basa basa defalarca kez ne kadar sevgi dolu oldukları ve sevgi yaydıklarından bahsediliyor. Çoğu günahkar insanların kurtulması için de dua ediyorlar. Başkalarını küçümsemiyorlar. Dante'ye de nasıl daha iyi bir insan olabileceğini öğretiyorlar. Nefret ve kıskançlıktan arınmışlar. Aynı şekilde Cehennem'dekiler de şehvet, nefret, açgözlülük, kıskançlık, kibir gibi hislerle gözleri ve kalpleri kör olmuş, hem kendi hayatlarını hem de başkalarına hayatı zindan eden insanlar.
Tüm bu söylediklerimi öteki taraf konseptinden çıkartırsanız, bir insanın dünya üzerinde cenneti ya da cehennemi yaşaması için ne yapması ya da nasıl birisi olması gerektiğini görebilirsiniz. 1300'lü yıllarda bahsettigi kutsal metinlerin kendisinden daha faydalı tahliller içeren bu kitap, zaman zaman okuması zorlaşsa da okunmayı hak ediyor.
·
29 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.