McEwan’ın külliyatını okumuş biri olarak, en usta işi eseri fakat bir o kadar da beni en çok zorlayan kitabı bu diyebilirim..
Hızlı akan olay örgüsü, net dramatik kırılmalar, kolay takip edilen karakter ilişkileri arayan okurlar için zorlayıcı bir okuma. Katmanları yavaş yavaş açıyor, daha çok düşünce ve anlatıcının iç dünyasında ilerliyor. Bu yüzden yazara başlamak için doğru kitap değil diye düşünüyorum ben şahsen :)
Kabaca, ünlü şair Francis’in etrafında şekillenen bir aşk ve sanat anlatısı şeklinde başlıyor.. Yıllar sonra hayatını, ilişkilerini, geride bıraktığı metinleri araştıran anlatıcı sayesinde bir şiirin, bir evliliğin, bir suçun etrafında örülen çok katmanlı bir metne dönüşüyor; tipik McEwan. Bol bol ahlaki sorunları, erkek egosunu, sanatın başka meselelere nasıl malzeme olduğunu irdelemiş. Hikâyenin içinde yas, suç ortaklığı, hafıza, yaşlanma gibi birçok alt metin var. Özellikle son bölümde finale öyle bir şey yapmış ki geriye dönüp bütün romanı tekrar düşünüyorsunuz.
“Masum değiliz hiçbirimiz” demiş ünlü besteci Sezen Aksu; tam da bu noktada roman güç kazanıyor :) Ben sevdim. Zorlanmadım diyemem ama zorlanmak iyidir bazen :)
·
263 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.