Kitabı okurken çoğu zaman bir romanın içinde değil de kendi bilinçaltımın koridorlarında dolaşıyormuşum gibi hissettim. O kadar sembolik, o kadar katmanlı ve o kadar “içeriye doğru” akan bir anlatımı vardı ki bazı sayfalarda durup sadece düşünmek istedim.
En çok etkilendiğim şeylerden biri, olaylara alışılmış yerden bakmamasıydı. Özellikle iyi-kötü, ışık-karanlık gibi kavramları ele alış biçimi beni çok sarstı. Çünkü kitap insanın sadece “iyi” tarafıyla değil, bastırdığı, korktuğu, sakladığı taraflarıyla da bütün olduğunu fısıldıyor. Ve bunu yaparken yargılamıyor.
Bazı karakterler gerçek bir insan gibi değil de bir his, bir eşik, bir iç ses gibi geldi bana. Bu yüzden kitabı okurken zaman zaman gerçeklik duygusu bile değişti. Rüya ile gerçek arasında yürüyen bir atmosferi vardı.
Yumurta, kuş, işaretler, karşılaşmalar… Hepsi bende uzun süre kalacak imgeler bıraktı. Özellikle insanın kendi kabuğunu kırması fikri kitabın ruhuna çok güçlü bir şekilde işlenmişti.
Demian bana bir hikâyeden çok bir dönüşüm hissi bıraktı. Bitirdiğimde “çok güzel bir kitap okudum”dan ziyade, sanki içimde uzun zamandır sessiz duran bir tarafla yeniden karşılaşmışım gibi hissettim.
·
44 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.