Bazı kitaplar vardır, okurken size sadece bir hikâye anlatmaz; aynı zamanda insanın içini rahatsız eden sorular bırakır. Furkan Emre Aynur’un Çıban kitabı benim için tam olarak böyle bir okuma oldu. Daha kapağına baktığım anda o karanlık, mekanik ve soğuk atmosfer hissediliyordu zaten. Sayfalar ilerledikçe de bunun yalnızca bir bilim kurgu ya da gizem romanı olmadığını anlıyorsunuz. Kitap aslında insan zihninin ne kadar kolay değişebileceğini, gücün insan ruhunda nasıl bir çürüme yaratabileceğini anlatıyor.
Serdar karakteri kitap boyunca en çok düşündüğüm karakter oldu. Başarılı, kibirli, kontrol etmeyi seven ve zekâsına fazlasıyla güvenen biri. Ama tam da bu yüzden dönüşümünü okumak çok etkileyiciydi. Çünkü insan onun bazı davranışlarına kızsa bile, bir noktada neden öyle düşündüğünü anlayabiliyor. Özellikle teknoloji, savunma sanayi ve geçmiş uygarlıklardan gelen gizemli bilgiler işin içine girdikçe karakterin içindeki karanlığın yavaş yavaş büyüdüğünü hissettim. Kitap boyunca beni en çok etkileyen şeylerden biri de buydu zaten: İnsan bazen kendi zihninin içinde bile kaybolabiliyor.
Bekir Amca ile başlayan olayların böylesine büyük bir hikâyeye dönüşeceğini hiç tahmin etmemiştim. Luvi uygarlığı, eski parşömenler, yıldız haritaları ve geçmişten gelen sırlar hikâyeye ayrı bir derinlik katmıştı. Özellikle tarih ile teknolojinin aynı noktada buluşması bana çok etkileyici geldi. Kitap bir yandan psikolojik gerilim hissi verirken diğer taraftan sürekli bir araştırma ve gizem duygusu oluşturuyor. Her yeni bilgiyle birlikte olayların daha da büyümesi merak hissini sürekli canlı tutuyor.
En sevdiğim karakterlerden biri ise Avukat Ayruk oldu. Çünkü kitapta vicdan duygusunu en çok taşıyan karakterlerden biri olduğunu düşündüm. Herkes güç, bilgi ve çıkar peşindeyken onun hâlâ doğruyu aramaya çalışması bana oldukça gerçek hissettirdi. Özellikle sistemin içinde insan kalabilmenin ne kadar zor olduğunu çok iyi yansıtan karakterlerden biriydi bence.
Kitabın atmosferi ise uzun süre aklımdan çıkmadı. O büyük plazalar, mekanikleşmiş insanlar, bastırılmış duygular ve sürekli hissedilen o soğuk huzursuzluk...
Bazı sahnelerde gerilim olaylardan değil, karakterlerin zihninden taşmaya başlıyordu. Bu yüzden kitap bittiğinde bile etkisi hemen geçmedi. En ürkütücü tarafıysa anlatılanların tamamen imkânsız hissettirmemesiydi. Teknolojinin geldiği nokta, insanların güç uğruna değişimi ve vicdanın zamanla susturulması düşündükçe gerçekten rahatsız edici bir hâl alıyor.
Benim için Çıban yalnızca bir roman olmadı; aynı zamanda modern dünyanın ruhsal çürümesine dair karanlık bir sorgulama gibiydi. Eğer psikolojik gerilim, distopik atmosfer, gizem ve sistem eleştirisini bir arada okumayı seviyorsanız kesinlikle şans verilmesi gereken kitaplardan biri olduğunu düşünüyorum..
··
264 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.