Nietzsche Ağladığında bitti ama etkisi hâlâ zihnimde.
Irvin D. Yalom bu kitapta sadece felsefe anlatmıyor; insanın kendi içindeki karanlık koridorlarda yankılanan sesiyle yüzleşmesini sağlıyor. Ve bunu öyle sakin yapıyor ki ne zaman savunmasız kaldığınızı fark etmiyorsunuz bile.
Nietzsche’nin cümleleri zaman zaman bir bıçak gibi; sert, soğuk ve dürüst. Ama asıl sarsıcı olan şey, o keskin zekânın altında saklanan yalnızlığı görmek. Çünkü bu kitap bir filozofun düşüncelerinden çok, bir insanın kırılmışlığıyla ilgili.
Breuer ve Nietzsche arasındaki diyaloglar ilerledikçe şunu fark ettim: İnsan bazen iyileşmek istemez. Çünkü bazı acılar, insanın kendini tanıdığı tek yere dönüşür.
Kitap boyunca sürekli durup düşündüm. Altını çizdiğim cümlelerden çok, içimde sessizleşen yerler kaldı aklımda. Ve sanırım bu kitabın en güçlü yanı da bu; sizi etkilemeye çalışmıyor, sizi size gösteriyor.
Nietzsche Ağladığında bence okunup rafa kaldırılacak bir kitap değil. İnsanın hazır olmadığında anlayamayacağı, hazır olduğundaysa uzun süre unutamayacağı bir deneyim.
·
43 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
