Kitaba başlarken genel olarak çok yüksek bir beklentim yoktu. Okuma sebebim de 
Once Upon A Broken Heart serisinden önce okunması gerektiği söylenmesiydi. O seriyi uzun zamandır oldukça merak ediyordum. Belki de ondan önce hemen okuyayım da bitsin kafasında okuduğum için beklentimi aştı diyebilirim. Okumaya başlamadan önce büyü, sihir falan denince daha minnoş bir şey okurum sanmıştım. Kapağıyla birleşince kitap baya öyle bir vibe veriyor çünkü. Ama asla öyle değildi de. Hatta bazı olaylarda kitabı okurken gerçekten daraldım. Özellikle Caraval’ın o sürekli gerçek mi değil mi düşüncesi beni paranoyak etti.
Bu kitabı sevmemin bir diğer sebebi de sanırım aşırı nefret ettiğim bir karakter olmamasıydı. İncelemelerimi az çok okuduysanız belki fark etmişsinizdir bir karakterden ciddi anlamda nefret edersem o kitap benim için işkenceye dönüşüyor maalesef... İstemeden bütün odağım o karaktere kayıyor, bana her hareketi batıyor ve kitapta sevdiğim şeyleri bile görmezden geliyorum. Bu kitapta öyle olmadı. Her karakterin sinir bozucu ya da problemli tarafları vardı ama hikâyeye hizmet ediyordu ve o yüzden çok batmadı bana.
Legend tam anlamıyla manyağın teki zaten sdjsjfdj ama kitabın atmosferini taşıyan karakterlerden biri. Tella aşırı uçarı, Scarlett de aklı başında olan kız kardeş. Bütün bu özelliklerini hikâyeye hizmet ediyor dediğim gibi o yüzden olmalıydı. Scarlett ve Julian’ı okumayı da baya sevdim ben. Scarlett’e bir yandan gerçekten üzülüyorum çünkü kızın yaşadığı şeylerden sonra terapi şart oldu artık. Ama aynı zamanda başından sonuna kadar hedefinden kolay kolay sapmayan bir karakterdi ve bence güzel bir karakter gelişimi gösterdi.
Başta bazı betimlemeler için ne alaka dediğim oldu ama sonra kitabın atmosferine alışınca onların evrene çok uyduğunu düşünmeye başladım. Bir noktadan sonra o anlatım tarzını baya sevdim hatta biraz da sanki küçükken okuduğum bazı hikayeler ve masallar gibi hissettirdi ve bu hissi de sevdim. Her şey böyle rüya gibi ama aynı zamanda sürekli yanlış giden bir şeyler varmış hissi veriyordu. Ne gerçek ne oyun tam anlayamıyorsun zaten kitap da insanı en çok o hisle içine çekiyor bence. Stephanie Garber’ın anlatım tarzı bana aşırı geçti. Bu seviyede devam ederse yazar ne yazsa okurum gibi hissediyorum şu an.
10 puan olmamasının sebebi de diğer 10 puan verdiğim kitaplar kadar aşırı aşırı sevmediğim için. Ama yine de çok keyif aldığım, akıcı bulduğum ve devamını merak ettiğim bir seri başlangıcı oldu. Eğer devam kitapları da bu seviyedeyse sıfır beklentiyle başlayıp aşırı sevdiğim serilerden biri olabilir gibi duruyor.
Once Upon A Broken Heart serisinden önce okunması gerektiği söylenmesiydi. O seriyi uzun zamandır oldukça merak ediyordum. Belki de ondan önce hemen okuyayım da bitsin kafasında okuduğum için beklentimi aştı diyebilirim. Okumaya başlamadan önce büyü, sihir falan denince daha minnoş bir şey okurum sanmıştım. Kapağıyla birleşince kitap baya öyle bir vibe veriyor çünkü. Ama asla öyle değildi de. Hatta bazı olaylarda kitabı okurken gerçekten daraldım. Özellikle Caraval’ın o sürekli gerçek mi değil mi düşüncesi beni paranoyak etti.
Bu kitabı sevmemin bir diğer sebebi de sanırım aşırı nefret ettiğim bir karakter olmamasıydı. İncelemelerimi az çok okuduysanız belki fark etmişsinizdir bir karakterden ciddi anlamda nefret edersem o kitap benim için işkenceye dönüşüyor maalesef... İstemeden bütün odağım o karaktere kayıyor, bana her hareketi batıyor ve kitapta sevdiğim şeyleri bile görmezden geliyorum. Bu kitapta öyle olmadı. Her karakterin sinir bozucu ya da problemli tarafları vardı ama hikâyeye hizmet ediyordu ve o yüzden çok batmadı bana.
Legend tam anlamıyla manyağın teki zaten sdjsjfdj ama kitabın atmosferini taşıyan karakterlerden biri. Tella aşırı uçarı, Scarlett de aklı başında olan kız kardeş. Bütün bu özelliklerini hikâyeye hizmet ediyor dediğim gibi o yüzden olmalıydı. Scarlett ve Julian’ı okumayı da baya sevdim ben. Scarlett’e bir yandan gerçekten üzülüyorum çünkü kızın yaşadığı şeylerden sonra terapi şart oldu artık. Ama aynı zamanda başından sonuna kadar hedefinden kolay kolay sapmayan bir karakterdi ve bence güzel bir karakter gelişimi gösterdi.
Başta bazı betimlemeler için ne alaka dediğim oldu ama sonra kitabın atmosferine alışınca onların evrene çok uyduğunu düşünmeye başladım. Bir noktadan sonra o anlatım tarzını baya sevdim hatta biraz da sanki küçükken okuduğum bazı hikayeler ve masallar gibi hissettirdi ve bu hissi de sevdim. Her şey böyle rüya gibi ama aynı zamanda sürekli yanlış giden bir şeyler varmış hissi veriyordu. Ne gerçek ne oyun tam anlayamıyorsun zaten kitap da insanı en çok o hisle içine çekiyor bence. Stephanie Garber’ın anlatım tarzı bana aşırı geçti. Bu seviyede devam ederse yazar ne yazsa okurum gibi hissediyorum şu an.
10 puan olmamasının sebebi de diğer 10 puan verdiğim kitaplar kadar aşırı aşırı sevmediğim için. Ama yine de çok keyif aldığım, akıcı bulduğum ve devamını merak ettiğim bir seri başlangıcı oldu. Eğer devam kitapları da bu seviyedeyse sıfır beklentiyle başlayıp aşırı sevdiğim serilerden biri olabilir gibi duruyor.
·
254 Gösterim
5 Yorum
Ouabh’tan güncel yorumum caravalın daha güzel olduğu yönünde, ayrıca incelemen de çok güzel olmuş ellerine sağlık tüm düşüncelerimi yansıtmışsın
Bence Caraval OUABH'tan daha güzeldi. İlk kitapta Tella'yı pek sevmezdim ama sonra favorim o oldu. Legend 2. kitapta çok önemli bir rol alıyor 😅 sevdiysen diğer kitaplarda inşallah senin için zevkli geçer.
scar’a veda etmeye hazir ol cunku diğer kitaplarda neredeyse hic yok😭😭 kitaplar t*lla’ya odaklaniyor yazar scar’i, t*lla’nin hikayesine katkisi olsun diye yazmis zaten mal t*lla’yi da hic sevmiyorum yine nefretim azdi dhskkwdhdolwlejehwkk
ama oubh gercektennn cooook guzel bir seri ona baslamani sabirsizlikla bekliyorumm🫶🏻🤍
Gökçe⋆˚꩜｡
Gönderi Sahibi
@batfamilymember cok iyi anlıyorum ben de nefret edince öyleyim cunku🫠 Julian ve Scar cidden cok tatlıydı keske onlara da odaklansaydi okumayı severdim... bakalım Tella neler yapacak👀
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.