Bir yazarın ruhu, tek bir ses, neredeyse mucizevi bir şekilde sahneyi sarıyordu. Ama dikkat çekici bir biçimde, her karakterin konuşması aynı zamanda tekinsiz bir şekilde kendine aitmiş gibi görünüyordu. Oyunun hikâye anlatma ihtiyaçlarınca dizginlenmekten ziyade kendi çelişkili benliklerini beyan etmekte özgür görünüyorlardı. Ama aynı zamanda o hikâye Kazan'ın ellerinde şekillenmiş olarak ve harikulade bir oyuncu kadrosuyla hedefi şaşırmadan ilerledi. Aslında bu yapım, kaybolmuş Grup Tiyatro'nun yoğun, on yıllık Stanislavski Metodu araştırmasının tam anlamıyla çiçek açmasıydı; o kadar derinden hissedilen bir gerçekçilik formuydu ki bir stilizasyon olarak ortaya çıkıyordu. Williams'ın renkli ve imgelemlerle dolu diyalogları asla hikâyenin gözden kaybolmasına izin vermiyor,sürekli olarak onu öne sürüyordu.
·
51 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.